اگه حرف خونوادت برات مهمه پس کاری نکن ...ولی اگه برات مهمه که ازادی داشته باشی باید یه کاری کرد ..اگر منطقین میتونی باهاشون صحبت کنی قانعشون کنی که منم انسانم احتیاج دارم یه وقتایی تنها باشم و این دلیل بر بدبودن دختر نیست ...من خونوادمم کاریم ندارن ولی مشکلم خواهرمه...اون حرفای بد میزنه بهم پیش خونوادم ...هرکسی یه مشکلی داره
با مادرت صحبت کن دلایل خودت رو بگو و ازش بخواه دلیل مخالفت یا بیرون رفتنت رو بگه
بعد بگو چون هیچکدوم نمی تونیم با دلایلمون طرف مقابل رو قانع کنیم و فقط من چون کوچیکترم و احترام شما واجبه همیشه کوتاه میام
پس مامان به نظرت چطوره با یه مشاور صحبت کنیم و نظرات شخص بی طرف رو تو این مسائل بشنویم، کسی که به خاطر نوع کارش از همه جور خطرات و عواقبی آگاهی داره
حالا خودت هم کمی چرب زبونی قاطیش کن
حواست باشه با لحن خوب و محترم و دوستانه صحبت کنی ، اصلا جبهه گیری نکن و شاکی نشو و صدا تو بالا نبر
انشااله که قبول میکنه مشورت با مشاور رو عزیزم
استارتر جون
واقعا نوع تفکر پدر و مادرت تا این حد خیلی واسم عجیبه
من سال ۷۶ دانشگاه رفتم اونم یه شهر دیگه
۴ سال اونجا خونه گرفتم با ۲ تا دختر دیگه
سالها شهر دیگه ای شاغل بودم دور از پدر و مادرم و مجردی زندگی می کردم
اینکه تو این زمونه تا حد سر کوچه رفتن خرید یا تایم مشخصی با دوست رفتن به کافی شاپ رو اجازه نمیدن عجیبه
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز
