عزت نفس

بخشیدن خیلییی سخته مخصوصا نزدیکان مثل پدر و مادر 

وقتی هنوز هم دارن به رفتار بدشون باهات ادامه میدن چطوری میتونی ببخشی؟؟؟

کمبود ها رو باید با محبت و دلسوزی نسبت به خودم پر کنم؟

من به شدت خشمگینم از بابت وقایع  که اتفاق افتاد و باب میل من نبودن یا رفتارهایی که از سمت دیگران بدون اینکه آزاری بهشون برسونم دیدم

به هر حال ممنون از راهنمایی اتون کاری که گفتین رو انجام میدم

رراستش من فکر میکنم چندین نفر از آدم هایی که در طول زندگیم باهاشون در ارتباط بودم الخصوص مادرم 

باعث ایجاد طرحواره نقص و شرم در من شدن 

همین هم باعث شد احساس خودمم بینی و ضعف عزت نفس داشته باشم و اینکه هنوز نتونستم خودم رو به خاطر وجود نواقصی که به صورت ژنتیکی در من وجود داره یا از محیط اطرافم دریافت کردم بپذیرم واقعا آزار دهنده

متأسفانه بیشتر مسائل دنیا تحت کنترل من نیس و غیر قابل تغییر راهی هم پذیرش ندارم

به فرض مثال فلان عیب اخلاقی از پدرم به من ارث رسیده چه از طریق ژن باشه چه با مشاهده و ذخیره  رفتار اون آدم در چنین شرایطی

حالا من میخوام تغییرش بدم چون نمیتونم بپذیرم که از من بوده  بلکه

به خاطر ضعف دیگری به من منتقل شده بنابراین در مرحله پذیرش و دوست داشتن خود دچار مشکل هستم

 عیبهای  رفتاری بالاخره از فرد یا افرادی نشات گرفتن که اگه اونها این موارد رو قبل از بچه دار شدن در خودشون از بین میبردن امروز وقتی من دقیقا مشابه همون کار رو انجام میدم همین اشخاص ظاهرا فراموش میکنن که خودشون عامل یادگیری این رفتار من هستن و من رو تحقیر و سرزنش میکنن که چرا رفتار ات و درستش نمیکنی بقیه پشت سرت میگن فلانیه اینطوریع ...

بیشتر از اینکه به فکر ماهیت رفتار غلط باشن دارن به تاثیری که بر دیگران و وقایع احتمالی مع ممکنه در نتیجه این رفتار رخ بدن فکر میکنن

از اینکه اساس دنیا بر پایه اجبار هس واقعا بیزارم

که نمیتونم بپذیرم نه این موضوع رو نه وقایع دیگه که گفتم رو

من فکر میکنم در بدو تولد پاک درستکار بودیم حتی با اینکه گفتم مثلا فلان عیب اخلاقی  به صورت ژنتیکی از سمت پدرم به من ارث رسیده  به هر حال تا محیط آلوده نباشه ژن خودش رو نشون نمیده و فعال نمیشه

با ورود به عالم عیوب اخلاقی در ما بروز پیدا میکنه یا آموخته میشه

اگه وجود نداشتیم دیگه نه گناهی بود نه اجباری و نه عذاب وجدان ناشی از عملی به نام گناه