تلخ است روزگار، مگر با بهانهای
پیدا کنیم دلخوشی کودکانهای
ای عشق! سر بزن به دل سنگ من که گاه
روید ز سنگفرش خیابان جوانهای
گر چشم دوختم به تماشای این و آن
میخواستم که از تو بیابم نشانهای
هرجا که خیره میشوم انگار عکس توست
ما را کشاندهای به چه تاریکخانهای
از جور روزگار کسی بینصیب نیست
دیوانهای گرفته به کف تازیانهای
🍃
سردم شده است و از درون میسوزم
گریه شده کار هر شب و هرروزم
تو شعر مرا بپوش سرما نخوری
من دکمه ی این قافیه را میدوزم
فاضل نظری😉
بامن سر پیمانت اگر نیست نیایم
چون سایه به دنبال تو فرسنگ به فرسنگ
فاضل نظری
آخر مرا می کشد آن زلف پرچین تو/قطع کند پای دل را آخ نگاه پر مین تو
رود جاری شد به دریا کوه با اندوه گفت
میروی اما بدان دریا ز من پایینتر است
فاضل جان نظری
مصراع نخست ، من تو را می بوسم
در مصرع بعد هم تو را می بوسم
ایراد ندارد ! به کسی چه ؟ اصلن
شعر خودم است ، من تو را می بوسم
فاضل نظری
