الان ۳سال و ۷ماهشه.تا ۸، ۹ماهگی عادی بود ولی بعدش بی تفاوتیش به محیط اطراف و اینکه به هیچ عنوان نمیخندید، عجیب بود برامون. یک سالش بود که زنداداشم فهمید. یادمه زنگ زد به من کلی گریه کرد و گفت من حس میکنم بچم اوتیسمه؛ گفتم رو چه حسابی اینو میگی؟ گفت اصصصصلا تو چشمام نگاه نمیکنه، هرکاری میکنم بهم توجه نمیکنه. یکسالشه هیچی یاد نگرفته حتی یه دس دسی که همه بچه ها تو ۷، ۸ماهگی یادمیگیرن. هیچ جایی بجز خونمون نمی مونه، همش گریه میکنه. فقط صبح تاشب زل میزنه به تلویزیون و یه برنامه تکراری رو میبینه. یه حرکت و هزار بار تکرار میکنه. وخلاصه خیلی چیزای دیگه
من همون موقع بهش گفتم حالا که انقدر زود فهمیدی ببرش دکتر و درمان و شروع کن. اما زنداداشم تا نزدیکای سه سالگیش نبردش دکتر. هردفعه یه چیزی رو بهانه کرد. یه بار گفت باید دوسالش بشه بعد ببرم. یه بار گفت اصلا اوتیسم نیست. یه بار گفت پسر بزرگم درس داره، با اون کار میکنم وقت ندارم. ازاین دلیلای مسخره...ماهم نمیتونستیم زیاد اصرار کنیم، ناراحت میشد. تا اینکه بالاخره سه سالگی بردش دکتر و تشخیص دادن اوتیسمه ودرمان و شروع کردن. تو این ۷، ۸ ماه این بچه از زمین تا اسمون فرق کرده. خیییییلی بهتر شده. فقط هزاران افسوس که از همون یکسالگی نبردنش
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
19 ثانیه پیش
19 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز