با همسرم با عشق ازدواج کردیم، از اول سعی کردیم به هم کمک کنیم که به رویاهامون برسیم. همسرم باهام همراهی کرد که درسمو تو رشته ای که دوست دارم ادامه بدم و سرکار برم. هیچوقت تو تمام اون مدت بهم از هیچ لحاظ فشار نیاورد که راهمو ادامه بدم، شبای امتحان و بعد از اون که شاغل شدم، روزایی که کارم زیاد بود نه غذا درست میکردم و نه کارای خونه رو میکردم و هیچوقت بهم خرده نمیگرفت. و خودش کارها رو در حد توانش انجام میداد.
رویای خودش وکالت بود، یه سال خیلی براش تلاش کرد، ما شهرستانیم، تهران پانسیون گرفت و همونجا موند و کلاس رفت اما قبول نشد...
برگشت به کار خودش اما خب رویاش هنوزم باهاش بود. پارسال تابستون من باردار شدم و زمانی که باردار بودم ماشینمون رو فروختیم تا عوضش کنیم، یه تایمی طول کشید تا اینکه یه شب که ۷ماهه حامله بودم پیگیر پول ماشین شدم که همسرم گفت من یه هفتست کسی رو گذاشتم جای خودم و سرکار نمیرم و میخوام یه بار دیگه تلاش کنم...
بچه ها من اون شب مخالفتی نکردم چون کارش رو کرده بود، و فکر کردم خیلی حامی من بوده و الان انصاف نیست من جلوش رو بگیرم. اما الان که پسرم ۴ماهشه خیلی خسته شدم. بعد از دنیا اومدن بچه خیلی کم طاقت شدم، همسرم از صبح زود تا شب کتابخونه هست و درس میخونه و فقط روزی ۳ ساعت ظهر میاد خونه که بچه رو نگه داره تا من برم سرکار.احساس میکنم نسبت به همه چیز بی تفاوت شده و تمام زندگیش شده درسش. خیلی خستم، عملا به هیچی نمیرسم، پر از استرسم. خیلی کم آوردم
