من یه پسر ۲۲ ساله ام که به علت سطان دست چپم را از دست دادم ولی چون انقدر زجر کشیدم بخاطر دستم الان ناراحتش نیستم که ندارمش مثل دندون کرم خورده شده بود که به درمان جواب نمیداد
ولی الان نگاه ها و خیره شدن مردم به من اذیتم میکنه.بعضی وقتا بچه ها میترسند از من که چرا دست ندارم.بعضی ها نچچچ نچچچچ میکنن و منو نگاه میکنند. مگه من خودم دستمو سرطانی کردم؟ چکار کنم برام مهم نباشه
دور از ذهن هست پیامتون برای من
از این دست های پلاستیکی متحرک نمیتونی بزاری؟
نمیشه از دست مصنوعی استفاده کنید؟؟
اخه این که چیزی نیست
کجایی که مردمش آنقدر فقر فرهنگی دارن
نج نج هم میکنن 😬😬
برات مهم نباشه
فقر فرهنگی، به دل نگیر برادر
طبیعیه چون کم دیدن موارد این جوری، ناخود آگاه توجهشون جلب میشه، شما مخصوصا وقتی بچه ا میبینن، باهاشون مهربون باشید، اخلاق خوب میتونه همه عیبای آدمو بپوشونه
حالا امیدوارم داستان کلا ساختگی باشه صرفا جهت جلب توجه ولی اخه قطع دست ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
چه نوع سرطانی بوده که دست قطع میکنه ؟ نشنیده بودم اینجوریش رو
بعضیا از روی حس ترحم پچپچ میکنن و منظوری ندارن
ولی در کل مردم همیشه از قدیم همینطوری بودن و هستن
نمیشه تغییرشون داد
باید نادیده شون بگیری و بذاری هر چقد میخوان زل بزنن بهت، برات مهم نباشه
اهمیت نده... یه آهنگ پخش کن و به اون گوش بده(:
آدما عادت دارن به جای خالی توجه میکنند جای خالی دستتون رو با یه شخصیت قوی پر کنید دیگه حتی خودتون هم متوجهاش نمیشید و حتی به نگاه آدمای کوته فکر اطرافتون هم اهمیت نمیدید
وقتی حرفاتون رو خوندم تنها چیزی که نظرم رو جلب کرد این بود که سرطان رو شکست دادید و الان حالتون خوبه خدا رو شکر
نگاههای مردم هم بگذار از سر کنجکاوی چون داستان پشت این قطع دستتون رو نمیدونن و بیشتر براشون عجیب هست
یک موضوع دیگه فرهنگسازی نشده که ما چطور با فردی که با ما متفاوت هست برخورد کنیم
ولی بازم تبریک میگم بابت شکست سرطان همینکه شما الان هستید در کنار خانواده و عزیزانتون به هر چیز دیگه ایی می ارزه🌱
