من تازه عروسی کردم و خونه خودم هستم...مادرم را خیلی دوست دارم اما یه اخلاقی دارم از تنهایی خسته نمیشم برای همین زیاد نمیرم خونمون به خانوادم سر بزنم هفته ای یبار میرم.احساس دلتنگیم ندارم...تماسم کم میگیرم ،مادرم بیشتر تماس میگیره...اما همسرم بیشتر از من به مادرش سر میزنه...البته من گاهی باهاش میرم خونشون و بیشتر خودش میره....من عذاب وجدان میگیرم و حس میکنم دختر خوبی برای خانوادم نیستم چون تا هستند میتونم از بودنشون لذت ببرم اما اینکارو نمیکنم.. با زندگی و سکوت خونه خودم خو گرفتم... شما نظرتون چیه
هفته ای یه بار کمه؟!
من شش ماه به شش ماه میرفتم دیدن خانوادم
درونگرام دیگه. دست من که نیست
زنا اول زندگی اینجورین
مردا ازاول وابسته ترن
زنا تنهایی و بیشتر دوست دارن
تو چرا میزان رسیدگی به خونوادت رو با میزان رسیدگی شوهرت به خونوادش مقایسه میکنی؟
اگه احساس میکنی مادرت بیشتر بهت نیاز داره خو بیشتر بهش سر بزن،اگرم که فکر میکنی کافیه ،چیکار داری شوهرت چقدر میره پیش مادرش
منم اوایل مثل تو بودم بعد ده سال باز هم تغییر نکردم
منم عین خودتم،عذاب وجدان چرا؟
منم اینطوریه،عاشق خانوادم هستم ولی زیاد نمیرم
دقیقا کپی خودمی بخدا
من انقد نرفتم الان عادت کردن خودمم راحت ترشدم
اولا همش ناراحتی ک چرا نمیای و فلان الان دیگه عادت کردن اما هراز گاهی نگرانش میشم میرم یسر میزنم یازنگ میزنم حالشونو بپرسم
این یعنی ب استقلال عاطفی رسیدی
هیچ وقت مقایسه نکن
نه خودت رو با دیگران
نه دیگران رو با دیگران
نه همسرت رو با خودت
نه همسرت رو با دیگران
هر کس شخصيت خاص و منحصر به فرد خودش رو داره هرکسی نیاز ش با نیاز و شخصیت دیگران متفاوته
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز
