من راه زندگیم رو از اول اشتباه اومدم

من سال اخر پرستاری هستم. ولی الان میبینم پرستاری تهش واقعا هیچی نیست. این همه تو بیمارستان شیفت بدی خواب رو از چشمت بگیری آخرش هم بعد از چند ماه تعویق ی چندرغاز بذارن کف دستت. تو بیمارستان پرستار هیچ عزت و احترامی نداره. از سوپروایزر و همراه هایی که توهین و بی احترامی میکنن و همکارهایی که زیرآب میزنن. به خدا امروز یک بلاگر پرستاری از سختی شیفتش نوشته بود واقعا ناراحت کننده بود.  استخدامی هم که سخت میگیرن. اگر هم استخدام نشم باید شرکتی و قراردادی کار کنم با حقوق پایین. حالا از آشناها که هیچ تحصیلاتی ندارن. رفتن دوره های آرایشگری دیدن میلیون میلیون درآمد دارن. یکی از آشناها میگفت من دخترهای کم سنی میشناسم که آرایشگرن ۶۰ ۷۰ میلیون در ماه کار میکنن. ولی من به آرایشگری هیچ علاقه ای ندارم. اصلا حاضر نیستم یک روز هم تو آرایشگاه کار کنم. من به خاطر عشق کارکردن تو بیمارستان وارد این رشته شدم و الان فهمیدم عشق و دوست داشتن یک رشته کافی نیست. الان خیلی نا امیدم