عزیزم خدا به هر کسی به اندازه ی توانش سختی میده.
اونها پیمانه ی عمرشون پر شده بوده بهرحال،شما هم اگه رفته بودی زندهدمیموندی چون تقدیر شما و برادرت مرگ نبوده..
اتفاقا خدا چون سربلندی تو ازین امتحان رو میخواسته برادری کنارت گذاشته که به هوای اونم که شده به مرگ فکر نکنی و انگیره ای بشه برای جنگیدنت.
مطمئن باش کمی که از شوک اولیه و سوگواریت بگذره راههای پر از نور در مقابلت قرار میگیره.
دعای پدر و مادر حتی از برزخ هم به فرزند میرسه.
دعای اونها پشت سر شماست،مطمئن باش آینده ی درخشانی در انتظار شما و برادرتونه،فقط ناامید نشید و خدای ناکرده کفر نگید،به خود خدا پناه ببر ،این داغ خییییلی سنگینه.
خدا از پدر و مادر هم مهربانتر هست،تو خدا رو داری عزیرم.