دوسه ماه دیگه شوهرم مرخصی میگیره بریم دکتر خیلی عاشقشم ها تازه نمیتونم بیشتر از یکی دو روز دوری شو تحمل کنم ولی واقعا خسته شدم از بیخیالی هاش از اینکه منو اورده ور دل ننش از اینکه وقتی تو زندگیم کسی فضولی میکنه و باعث دعوا میشه بهم میگه اروم باش و چیزی نگو ۱۰ ماهه که اومدیم خونه خودمون که حیاط یکی میشه با مادرشوهرم اینا مشکلات و اتفاقات بماند که همشون تو تاپیک هام هست و بگم طولانی تر از این میشه میخواییم واسه بچه دار شدن بریم دکتر یه دکتر گفت مشکلی ندارم البته بعد خوردن لتروزول و امپول هاش ام جی همه چیز تو بدنم بهم ریخت ولی فک نکنم مشکل جدی داشته باشم که البته اگه داشته باشم و نازا باشم واسه جدایی واسم خیلی بهتر میشه اگه شوهرمم مشکل داشته باشه که عوض همه ی این اذیت هایی ک کردنم جدا میشم و دلیل کافی خواهم داشت این روزا عمیق نگاهش میکنم ک بعد جدایی همه خاطراتم جلو چشمم باشن ☺.
نمیشه بری پیش مشاور با همسرت؟
زندگیتو اینجوری خراب نکن!
طلاق چیز الکی ای نیس
چی بگم
چه سخت...
طلاق خیلی سخته الکی تصمیم نگیر
چرا زود خودتو باختی خیلیا مشکل داشتن اویل ازدواجشون حتی هستن کسایی که هنوز هم مشکلاتشون حل نشده که هیچ کلی هم بهش اضافه شده تسلیم نشو و برای زندگیت بجنگ همیشه این طور نمیمونه بالاخره از اون خونه که بلند میشین
ده ماهه ازدواج کردی، از زندگیت راضی نیستی، میری دکتر واسه بچه دار شدن، میخوای جدا شی اما طاقت دوری هم نداری
همین ۴تا جمله رو خودت بخون ببین به نظرت کدومش عقلانیه؟
دقیقا نفهمیدم چرا میخوای جدا شی
چه راحت!بعدطلاق تازه میفهمی چه خبره،من خودم عاشق شوهرم بودم داره میشه یسال اما هنوز حالم خوب نشده،بانگاه کردن زیادفکرنکن درست میشه همه چی،باخاطرات زندگی کردن خوبه اما گاهی به خودت میای میبینی همش وهمه،فکرمیکنی کنارت خوابیده دستشو گذاشته زیرسرت دست خودتو میزاری جاش،فکرمیکنی پهلوبه پهلو شی میبینیش!نه عزیزم دیونه میشی روانی میشی
شوهرت خوبه جدا نشو
فکر نکنم بتونیم از اینجا بلند شیم امکاناتم داشته باشیم بازم اونقدر وابسته هست به خانوادش که اگه بهش بگن بین اونا و من یکی و انتخاب کن حتما اونا رو انتخاب میکنه همون جور که چندین بار اینکارو به طور نامحسوس کرده از ایندم میترسم ۱۳ سال ازم بزرگتره اگه زبونم لال بلایی سرش بیاد من پشتوانه ندارم هیچی ندارم نه خونه نه ارث هیچی کاش میمردم نه جدا میشدم و نه دیگه دردی داشتم
پس چیکار کنم نمیتونم بیخیال باشم مثل اون من واسه کوچک ترین اتفاق بزرگ ترین واکنش هارو نشون میدم حساسم و این و درک نمیکنه درسته منم کم و کاستی دارم ولی تا به اوج عصبانیت نرسم چیزی نمیگم رسیدم قاطی میکنم دیگه نمیشه جلومو گرفت هر کس یه حدی داره من لبریز شدم
وابستگی به مرور کمتر میشه شما بهش محبت کن بکش سمت خودت
۱۳ سال سن زیادی هم نیست چرا فکر میکنین خدای نکرده قراره بلایی سرش بیاد و شما تنها بمونین ؟شما خودتون نیاز به مشاوره دارین حتماا برین احساس میکنم افسردگی هم دارین به چیزای منفی اصلا فکر نکنین خوش بین باشین به اینده توکلتون به خدا باشه مشکلتون حاد نیست اصلا
