کلا ورود به دوره دبیرستان برای بچهها یه چالشه سنگینه من که خودم این مدلی بودم ،نمیدونم پسرم چقدر به درس علاقه داره ولی من اصلا کاری به درساش ندارم صفر تا صد کارای درسیش با خودشه من فقط بهش روحیه میدم تشویقش میکنم چون میبینم که با آموزش مجازی خیلی درگیره و راضی نیست و هفته ای یه روز حضوری میره که اون روز رو خوشحاله
کلا بابت اینکه آموزش مجازی هست نگرانم ولی نگرانیمو بروز نمیدم
مثلا بهم میگه مامان شاید من تغییر رشته بدم کنکور تجربی سخته برم رشته ریاضی ،من بهش میگم هر جور میل خودته تا آخر امسال فکراتو بکن با مشاورت صحبت کن راهنماییت کنه ،اصلا اصراری ندارم دکتر بشه ،خودش تجربی رو انتخاب کرد و وقتی قبول شد مدرسه اعلام کرد سال دهم رو باید تحربی بخونه اگر نخواست بعدا میتونه تغییر رشته بده
در کل میخام بگم هیچ اجباری براش نزاشتیم
هنوز بین این که در آینده میخواد چکاره بشه سردرگمه ولی من و پدرش سعی میکنیم فقط راهو براش هموار کنیم در مورد کاراش هم
کارهایی مثل نظافت و حمام و جمع و جور کردن وسایل رو باید بهش بگم وگرنه انجام نمیده مثلا یه موقع میبینی چند جای خونه پر از کتاباشه خسته میشم انقدر میگم خودم پا میشم همه رو جمع میکنم میزارم تو کمدش