روزای تار...

اره ارتباط دوستانه و معمول مهم نیست..در حد مطلبی باشه..خبری باشه...نمی دونم واقعا 

مورد دوم که می گین، از طرف من نیست..ولی من باید یه جوری حرف بزنم و رفتار کنم که درست بشه...

من با توجه به وضعیت اشفته ای که در خودم دارم میبینم،باید حتما تکلیفم این افکارو با خودم مشخص کنم واگرنه دیوانه خواهم شد به زودی!

دیگه اگه یه شانس دارم تصمیم بگیرم امتحان کنم یا برا همیشه بذارم کنار و اگه امتحان کردم عواقبشو بپذیرم

اینکه این افراد رو نمیشه فراموش کرد به راحتی،یه طرف...

اینکه من ارتباطات طولانی رو به خاطر مهرطلبیم و وابسته بودنم هیچ وقت واردشون نشدم هم یک طرف...

من یکبار تو نوجونیم همینقدر درمانده شده بودم،افسرده شدم و خیلی روزای سختی رو گذروندم..خیلی از روزای زندگیم رو ازدست دادم...حالا با ضربه ایکه خوردم با شدت ده برابری دارم همون حال رو تجربه می کنم..مثل جون کندنه برام...نمی دونم چیکار بکنم با این حال...گاهی از شدت فشاری که به روحم میاد استخونام درد می گیرن...

من عمیقا دوستش دارم..هر قدر با خودم بدی هاشو جرور می کنم شاید ازش بدم بیاد یا حسم بهش بد باشه نهایتش می تونم یک ساعت بی تفاوت باشم نسبت بهش و نه حتی متنفر....

اونقدر این دوست داشتن عمیقه که نگران می شم برای اینده...

اون دورش شلوغه همیشه با دوست دختراش..یاد منم ممکنه نیوفته..برای خودشم دلیل داشته که این ارتباط ادامه پیدا نکنه..مگه واقعا یه اتفاقی بیوفته که بخواد برگرده سمت من..از اون ذکر نتیجه گرفتی خودت؟!

بعضی از بچه ها قصه امو خوندن فکر می کنن من از بیخواستگاری،گیر دادم به مجید..اما من دارم همه خواستگارامو رد می کنم چون واقعا نه میتونم کسیو کنارم تصور کنم ونه توانی مونده دیگه برای اینجور مراسمات برام...از درون و ظاهر همه چیزم درهمه...

من بارها بدیهاشو مرور کردم نهایتا یک ساعت نسبت بهش بیتفاوت شدم..حتی متنفرم نه..بی تفاوت...و باز روز از نو...

قرصی قوی مصرف می کنم که فکر نکنم و بازم فکر میاد تو سرم...چاره غرق کردن خودم در مشغولیاته ک به مرور غرق بشم تو روال زندگی...از ازدواج متنفر شدم و تمام خواستگارامو رد میکنم و خیلی حال عحیبی رو تجربه میکنم که علتشو نمیفهمم 

پاسخ تمام مشکلات من همین بود:

(دلم نمیاد بگم بیخیالش شو چون هیچوقت کسی جای اون عشق رو برات نمیگیره و هرچقدرم به بدیهاش فکر کنی ولی زور یاداوری محبتشون خیلی بیشتره.)

تفکر خودم هم همینه که باعث اینقدر بی قراری و دلتنگی و تمایل به برگردوندنش هست...

من میدونستم بخوایم با هم ازدواج کنیم خیلی وقتا باید نبینم و نشنوم،حساس نشم و گاهی ممکنه بداخلاق بشه و....

اما درد من دقیقا همونه که گفتی..میترسم هیچ کس جاشو نگیره..

چطوری تونستی بعد از اون تجربه ازدواج کنی؟!(حریم خصوصی شماست و میتونی جواب ندی...)

در اینباره هم خیلی درست متوجه شدی:

( اتفاقا تو دختری هستی که بسختی دل میدی و اگر دادی خیلی خیلی عاشقانه بوده حست.   )

اخرین باری که قبل از مجید از یکی خوشم اومد سال ۹۷ بود..فکر کن هر هفته چهار تا خواستگار رو حداقل داشتم ولی اکثریت به دلیل به دل ننشستن منتفی میشدن،اون فرد کم کم بدی هاش به چشمم اومد اما بازم خواستگارام به دلم نمینشستن،تا سال ۹۹ و اینماجرا..

و کم کم هی بیشتر جلو رفتم باهاش بعد دو سه ماه حسم نمودش مشخص شد و بیشتر و بیشتر شد...

الان واقعا از اسم ازدواج و خواستگار بدم میاد...اینه که می گم کسی نمیاد به جاش

با خودم دارم به همه چیز فکر می کنم که بدونم کاری کنم یا نه..یه خلوته با خودم..تا چند روز اینده نتیجشو میگیرم...

فقط نمی دونم اگه میخواستم اقدام کنم از چه راهی وارد بشم و چی بگم و چی نگم که کاررو خرابتر نکنه...

کلی گلایه تو دلمه از بی انصافیاش که اگر بخوام بگم مسلما دورتر میشه...؟!

پس باید فکر شده عمل کنم

در مقابل شک،یکبار تو اسفندماه..دو سه هفته تو فروردین..توجیهاتش برای استفاده نکردن از بلوتوث ماشین،توجیهاتش برای تلفن جواب ندادناش خونمون،رو هواپیما بودن گوشیش همه وقتایی ک گوشیشو میداد دستم،اون زمان که بهش گفتم اگه مزاحم داری خودت حلش کن و...همه اینا رو دیدم تا دیگه نتونستم سکوت کنم و خسته شدم...

ولی اگه یه روزی انتخاب دائمی من باشه قطعا باید اینطور باشم..اینو مطمینم..بی خیال بی خیال...چون قطعا پر از اسیب خواهم شد و زندگی زهر میشه..

اصلا برای مجید علت جدایی ما همین بود...میترسم از بی اعتمادیت و رفتارت و شکت...و من نمیدونم دقیقا میخوام چطوری بهش اطمینان بدم که مثلا دیگه قرار نیست اتفاق بیوفته...

ببین خیلی سخته چنین اطمینانی بخوای بدی به کسی..اونم مجید مغرور و لج باز..که همیشه دخترا نازشو کشیدن و یکم برای من تلاش کرده بود همش غصه خودشو مبخورد ک تلاش کرده و تهش کنار نیومدم با مشکلش!

راجع به واسطه؛هیچکس نیست...و من میدونم که اون ادمیه که خوشایندش نیست کسی وارد مسائل خصوصیمون بشه...و اگرم کسی بتونه نظرشو تغییر بده اون خودمم اونم به سختی و با هزار تا ریسک و حرف و حتما هم در قالب قرار حضوری که عمرا راضی بشه بیاد😁

من حتی از بابت ابروی خانواده هم میترسم بخوام کاریکنم...اخه بابام اگرم بیاد اصرارش کنه مجید باید به سختی رضایت بده به ازدواج مثلاااااا

میسپرمش به خدا خودش بچینه برام...♥

مرسی از ارزوهای خوبت عزیزم

باید خودش بخواد که برگرده...