من از آدمای حسود بدم میاد خودم شده شاید ی جاهایی حسرت بخورم که کاش فلان میشد مثل فلانی اما اما هیچ وقت بد کسی رو نخواستم نخواستم اون چیزی که داره رو از دست بده نخواستم حالش بد باشه
اما چرا بعضیا حسود های این مدلی هستن من که واقعا میترسم ازشون فرض کن تو روش نمی تونی تشخیص بدی اما پشتت آرزوی زمین خوردنت رو داره و خوشحال میشه
بنظرتون ی انسان چرا اینقدر میتونه حسود باشه تا این حد ؟مشکل روانی میتونه باشه ؟یا مثلا اختلال در کودکی یا چی ؟نظرتون رو بگید 😍💝🍫
دل نامهربونی داره
به نظرم ادمای حسود اعتماد به نفس ندارن
اینجور ادمایی مریضن
آره روانین مثل دایی من و خانوادش.حسودی بچه ۱ساله رو هم میکنن
اصلا به هیچ عنوان به کسی تو عمرم حسادت نکردم چون خوشحالی و موفقیتش منم خوشحال میکرد
قضاوتشون نمیکنم اما ازشون فاصله میگیرم
بنظرم ب تربیت ربط داره
فقط از خدا میخام هیچوقت من ب کسی حسودی نکنم
من حسرت میخورم ینی مثلا دوس دارم جای اون طرف باشم ولی هیچوقت بد کسیو نخاستم
این حسادت نیست عقده اس بنظر من ک دوستدارع طرف زمین بخوره یسریش هم نفرین حساب میشه بخاطر بدی های شخص
فرشته ام باشی هستن کسایی که حسودی کنن
حسود بودن تو ذاتشونه نمیتونن پیشرفت کسیو ببینن
بترکه چشم حسود
اون آدمای رنگ پوستشون به زردی میرنه حسودن😂 مادربزرگم میگفت.
من هم دوست حسود داشتم که گاهی نگاش میکردم خیال میکردم کِرمه که همینجور داره تو وجودش میلوله
ادمای حسود اتفاقا خیلی سریع خودشون رو نشون میدن
یه برق نفرت واقعی تو چشماشونه
