احساس پوچی

منم کاملا حالت و درک میکنم 

ببین انسان طوری خلق شده و روح و فطرتش طوریه که هر لحظه خدا رو میخواد و اگه توی کار های روزمره ش و اهداف و فعالیت هاش خدا نباشه کم کم بعد یه مدت دچار نا امیدی و سردرگمی میشه 

مثلا یه نفر و میبینین که زندگی خیلی خوبه داره تفریح داره همه چیزایی که واسه زندگی توی دنیا نیازه رو به بهترین شکل داره ولی بازم ته دلش آرامش و احساس خوبی نداره

آدم وقتی حالش خوب میشه که به سمت هدف اصلی زندگی یعنی نزدیک شدن به خدا حرکت میکنه همه کارهاش اهدافش همه چیش به خاطر خداست 

مثلا غذا خوردنش خوابیدنش میگه من غذا بخورم که انرژی بگیرم برای حرکت به سمت خدا برای تقرب به خدا که خدا ازم راضی باشه 

عزیزم بهشت هم ما درکی ازش نداریم چون تجربه ش نکردیم و نمیدونیم حس و شرایطش دقیقا چطوریه اما رسیدن به بهشت هم اصل نیست و هدف قرار دادن بهشت آدم و آروم نمیکنه 

اصل همون رسیدن به خداست که حالا بهشت هم یکی از نعمت هاشه 

خلاصه ش اینه که ما واسه یه هدف خاصی زندگی میکنیم که اگه تو مسیرش نباشیم و به کارهای دیگه مشغول بشیم کم کم احساس پوچی و بی هدفی میکنیم پس باید طبق فطرتمون زندگی کنیم 

👍اگه میتونی مشاوره و روان شناس برو ...

اما به نظرم مشکلت همونه سخت میگیری حالا یا کلا پیش زمینه روانی داری یا انتخاب خودته 

خیلیا الان اینجورن ،لذت نمیبرن ،حتی خیلی بدتر ،افسردگی الان خیلی شایعه

خودمم افسرده م ...

یا افسرده ای ،یا شاید م تلقین که از هیچی لذت نمیبرم و ...اما اینجوری آدم فقط خودش اذیت میشه ..‌.

یِ جمله خوب اینجا خوندم از کاربر اوپرا ،یکی بود مثل تو درگیر پوچی و ..‌.میگفت نمیتونم هضم کنم ما مثل یِ غبار دود شیم و تموم ،اوپرا بهش گفت حتی اگه غبار هم باشیم غباری تو شادی باشیم ...

ارواح بزرگ به دلیل این که گنجایش بزرگی داره روحشون سیراب نمیشند وبه لهو وبیهودگی وپوچی دنیا وبی ارزش بودنش پی میبرن

بدبخت  وبیچاره ها ودنیا طلبان هم هم چنان عطش دنیا دارند

ارواح بزرگ از پتانسیل روح بزرگشون در این دنیا برای نزدیکی با خدا استفاده میکنند ونشاط درونی پیدا میکنند

و حسن مأب شان هم خوب هست

ودر اخر در اغوش خدای خود به ارامش میرسند.

این ارواح در دنیا مانند گنجشکی خودشان رو به در دیوار میکوبند ودنیا برایشان مانند زندان هست

دلشان پرواز میخواد وتعلق خاصی ندارند به اینجا

وابستگی ها را میگیرند وپاک خدای خود را ملاقات میکنند وتنها ارامش دنیایشان ذکر خدا وتوکل به اوست.

فقط باید از این دنیا به عنوان یک فرصت ویژه

برای رسیدن به حقیقت ناب که موافق با فطرت هست استفاده کرد .

دقیقا همین طوره.اگه احساس پوچی داریم باید خدا رو پیدا کنیم.

سلام منم همین طوری بعصی روز ها ی هویی احساس پوچی میکنم حس میکنم باید بیشتر تلاش میکردم برا رسیدن ب ارزوهام مخصا وقتی اطرافمو میبینم همه ی کاره شدن درس خوندن یکی دکتره یکی مهندسه و ..بیشتر احساس پوچی و بی هدفی  میکنم با خودم میگم پس من چی هستم هدف ار خلقت من چی بود همش احساس پشیمونی دارم حس میکنم نباید ازدواج میکردم از وقتیم ک بچه اوردم این احساسای منفیم بیشتر شده البته فک میکنم بخاطر شرایط اقتصادی و این بیماری لعنتی هم هست خدا هم خیلی بهم ارامش میده نماز و قران خوندن هواسمو پرت میکنه 

سلام. میخواستم بدونم شما برای اون حس هایی که گفتین کاری کردین، منم چند هفته چنین احساسی دارم

گلم مقاله احساس پوچی و حس تهی بودن ناشی از چیست ؟ رو بخون

افسردگیت خوب شد؟