من یه بچه طلاقم که از اینکه بچه طلاقم ناراحتم هیچی کم ندارم حتی از محبت و مهر پدر مادری
ولی طرز فکر مردم میترسم در اینده ناراحتم کنه:)
و منم یکم زودرنجم
هیچ فکری،مثل بقیه هستن
سرت سلامت عاموووو
ربطی نداره من کلا با همه صمیمی ام و برام هیچ فرقی نداره
من فقط ترحم و دلسوزی
چون خودمو میذارم جاشون و میبینم خیلی سخته بچه ای حس کنه تنها ستونهای زندگیش رو داره از دست میده.
مثل بچه های دیگه
با کی زندگی میکنی پدرت یا مادرت؟
هیچ فکری ..عین بقیه .
من همسرم فرزند طلاقه با این ک خوبه ولی پشیمونم از ازدواج باش خانواده به درد بخوری نداره
طرز فکری ندارم
تازه شاید بیشتر هواشون رو داشته باشم
عزیزم اگر چیزی کم نداری خب خدا رو شکر. چرا ناراحتی پس؟ حرف مردم کجای زندگیته؟
طرز فکری ندارم بهشون مثل یه آدم معمولی نگاه میکنم یکی از نزدیکانم بچه طلاقع ولی خیلی دوسش دارم اصلا برام معم نیست الان تو گفتی یادم افتاد اون بجه طلاقه
تو شهر ما چون همه چی رو بر اساس طایفه می سنجن بچه های طلاق اصلا بد نیست چون میگن مال فلان طایفه است پدر بزرگش این بوده و خانواده در طایفه خلاصه میشه
واسه همین به چشم بد نگاهشون نمیکنم
من بیشتر فکرم سمت پدر و مادرش میره ک انقد استرس ب بچشون وارد کردن😔 وگرنه اون بچه طفلکی چ گناهی کرده
طرز فکری ندارم
خداروشکر کن که یه خانواده سمی دورت نبوده که وضعت مطمعنا بد میشد
باور کن جدایی و نبود پدر مادر گاها بهتر از بودنشون و افسردگی و زجر و جنگ و دعواست توی خونه
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
45 ثانیه پیش
48 ثانیه پیش
50 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
