بچه های ما ایرانی ها،
تا ۵ سالگی راحت هستن!
از ۶ سالگی میرن پیش دبستانی و تا لاس دوم فقط دغدغه ی یاد گرفتن نوشتن داریم،
از کلاس سوم تا ۶ ام فقط دغدغه ی خیلی خوب شدن رو داریم،
از راهنمایی تا آخر دبیرستان فقط دغدغه ۲۰ شدن رو داریم،
بعد اونم که کنکور و دانشگاه،بعدش هم دغدغه پیدا کردن کار،بعدش دغدغه ی حقوق و درآمد کم و تا آخر عمر!
مدرسه و دانشگاه یه کارخونه بزرگ کنسرو سازیه!
همه ی بچه ها رو به یه شکل میبینه،همه ی بچه ها رو مثلا یه آناناس میبینه که باید کمپوت آناناس بشن،
دیگه نمیبیمه که بقیه میوه ها هم وجود دارن،
بچه مگه چند بار ۱۸ ساله میشه که کنکور این سال رو زهر مار میکنه و از بچه میگیره!
این همه استرس و نگرانی و فشار خانواده و اطرافیان آخرش میشه هزار جور درد و مرض و سرطان و ...
چرا ما شغلمون رو باید محدود و وابسته به دانشگاه بدونیم؟
من از شما ها میپرسم،کجای دنیا ۸۰ درصد مردمش میرن دانشگاه و کلی لیسانس و دکتر بیکار دارن؟
کاش حداقل تو مدرسه یه چیزی هم یاد میدادن!
هگش یه مشت حفظیات و تست که هیچ چیزی به سواد شما اضافه نمیکنه و فقط مهارت تست زدنوت رو میبره بالاتر!
کاش توی این ۱۲ سال مدرسه و ۱ سال کنکور عوض این چرت و پرتا،
بیان یه کاری یاد بچه ها بدن!یه کاری که بچه علاقه داره و استعداد داره!
یعنی شما توی ۱۳ سال آدم میتونه استاد بشه توی یه کاری؟؟؟؟؟
