تحقیر شدم خیلی 😑

الان زمونه ای نیست که یک نفر کار کنه چند نفر بخورن عزیزم....این مشکل شما مشکل خیلیای دیگست چه بسا بدتر از شمام هستن...سنتم مناسبه اگه خانوادت مشکلی ندارن در پی یک کاری باش

عزیزدلم در عوض شما هم ی دانشگاه روزانه ی رشته خوب قبول میشین همزمانش کارم میکنین و درامد پیدا میکنین ایشالا 

دوره های حسابداری و زبان انگلیسی و یادگیری کامپیوتر خیلی کمکت می‌کنه 

اگرم به هنر علاقه داری آرایشگری و خیاطی و اینا 

در کنارش درس هم بخون 

به نظرم اگه میخوای زندگی خوبی داشته باشی هیچوقت خودتو با اینو اون مقایسه نکن چون فقط خودتی که اذیت میشی

کار خیلی زیاده واقعا تنبلی میکنی 

من و همه دوستاتم و اطرافیانمون از ۱۷سالگی نهایتا ۱۸سالگی کار کردیم 

منم خیلی کم رو بودم رفتم سرکار بهتر شد

تنها تو نیستی خیلیا اینجوران.من خودم از بس سر عروسی رفتن و لباس نداشتن واسه مهمونی و عروسی اذیت شدم که الان دیگه حدود ۱۲ ساله عروسی نرفتم.قبل عید پولامو جمع کردم مانتو بگیرم خرجی نداشتیم مجبور شدم خرج خونه کنم.درسته زندگیا سخت شده ولی واسه یه عده واقعا زندگی تموم شده فقط نفس میاد و میره .

وای چقدر شبیه همیم منم خجالتی ام ولی دارم رو خودم کار میکنم اعتماد به نفسم رو ببرم بالا 

باورت ميشه منم دقيقا عين تو بودم

من تازه حتي حق اينم نداشتم جايي برم

حق اينو نداشتم هيچ تولدي شركت كنم 

منم عين تو اسم هيچ لوازم ارايش و ادكلن و لباس و كفشي رو نميدوستم

تفريحم فقط گوشي بود

ختي وقتي شهر ديگه دانشگاه قبول شدم با هزار گريه و التماس رفتم خوابگاه خود دانشگاه

اينقد ك بيرون نميرفتم حتي اونجا هم ك ازاد بودم ديگه دوس نداشتم جايي برم همش تو خوابگاه بودم

همون وقتا با يكي اشنا شدم و الانم عروسي كردم

منم بچه تهران بودم

الان قزوينم

٢٥ سالمه و همين هفته پيش برا اولين بار تو عمرم رفتم تولد دوستم اونم تو يه كافه

مثل تو زياده 

تازه خيلي از اين بدتراشم تحقير شدم و ديدم و كشيدم جايي نبوده بابامون ابرومونو نبره

ادم تا آخر عمر پول میخواد 

با خودت لجبازی نکن 

قدر بابات رو بدون.

دستای بابات رو ببوس.اعتماد به نفست رو اینقد بالاببر که با لباس ساده هم احساس قدرت کنی.

هیچ وقت نگو بدبختم چون بدبختی میاد سراغت.

اینقد خوب درس بخون تا رشته خیلی خوبی قبول بشی و باعث افزایش اعتماد به نفست بشه.

عزیزم برو سرکار دستت بره تو جیب خودت لذت زندگی رو ببر منم عین تو بودم عین خودت خیلی حسرت تو دلم بود گفتم میخام برم سرکار گفتن نه و نمیشه تو روشون دراومدم دعوا کردم حتی کتک خوردم ولی رفتم سرکار و هرچی دلم میخاست رو برای خودم خریدم خاهرمم ۱۸ سالشه هنوز مدرسه اش تموم نشده رفته بوتیک و ساعتی کار می‌کنه بوتیک زنونه و اونم دستش تو جیب خودشه اکه هم نمیذارن بری سرکار برو خیاطی یاد بگیر سفارش بگیر پول دستت بیاد یا هرکاری دیگ یاد بگیر روی پای خودت باشی 

اینقدر ناشکری نکن بخدا کلاس اول راهنمایی بود مدرسه رو به خاطر فقر ول کردم مادرم مریض بود ساعت پنج صبح هوای سرد با یه ژاکت کهنه و یه صندل هوای سرد کنار بزرگراه وایمیستادم اینقدر سرد بود که انگشتهای پاک یخ میزد تا مینی بوس بیاد برم کارخونه از تمام زنارو دخترای اونجا کوچکتر بودم تا هفت شب یعنی سخت ترین کارارو میکردم شب تو راه برگشت خالم میبرد دهنم یه متر وامیموندهمه هر روز یه مدل غذا میاوردن ولی من بیشتر روزا سیب زمینی آبپز اینارو گفتم که بدونی بدتراز تو هم وجود داشته بازم شاکر باش