خونواده شوهر منم زیادن همیشه ابجیاش با بچه هاشون اونجا بودن...ولی شوهرم همیشه میرف تو اتاق منم صدا میزد بعدش..یا میرفتیم بیرون باهم..البته خونوادشم باهامون اوکی بودن..شبا جامونو باهم مینداختن..تو اتاقم بودیم خواهر شوهرام اصلا اجازه نمیدادن بچه هاشون بیان
خیلی خوبه واقعا درک کنن.متاسفانه تو خانوادها جا نیفتاده فکر میکنن اکر دوران عقد پسر به دختر نزدیک نشه یعنی خیلی پسره خوبیه یا زودتر عروسی میگیره اما نمیدونن اون دختر پسر دیگه حس زن و شوهری بینشون نمیمونه.من واقعا الان این احساس و دارم.اصلا دوس ندارم بیاد دیگه خونمون چون میگم که چی وقتی خانوادم محاصرمون میکنن.بیرونم میریم اما خب نمیتدنیم تو کوچه خیابون همدیگرو ببوسیم که
اره عزیزم کاملا درک میکنم .چون خونواده من اصلادوس نداشتن ما تنها باشیم..یه بار شب تا دو نشسیم باهم نامزدم خونه ما بود..وقتی از اتاق رفتم بیرون بابام کلی حرف بارم کرد کلی خجالت کشیدم پیش همسرم چون صداشو شنیده بود...وضعیت سختیه ک درک نشی از طرف خونواده
من هر روز به یه بهونه ای میومد
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
-55 ثانیه پیش
-55 ثانیه پیش
-48 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز