عروس غور

ی لحظه با صدای برهان ک داد میزد و مادرشو و خجسته رو از من جدا میکرد همه ریختن تو اتاق و بهاالدین خجسته رو گرفت و برهان مادرشو میکشید از اتاق بردن بیرون،منم مثل مرده افتادم کف اتاق،توی دهنم مزه خونو می‌فهمیدم ولی برام مهم نبود فقط فکر میکردم خودمو باید از اینجا خلاص کنم وگرنه هر روزم همینه.با همون حال بدم سریع گوشیمو برداشتم از پنجره حیاطو نکردم ک کسی اطراف نباشه چون اگه گوشیمم از دست میدادم دیگه همین ی سو امیدم می‌رفت.باز با ناامیدی شماره خونه رو گرفتم کسی جواب نداد،اخع مامان چقدر میتونی بی رحم باشی که حتی حاضر نشی گوشیو برداری و جواب بدی ،قطع کردم و ب خودم قول دادم دیگه هیچ وقت ن بهشون زنگ بزنم و نه سراغی ازشون بگیرم.سرم درد میکرد لبم پاره شده و بود خون لباسمو پر کرده بود.یاد امیر افتادم شمارشو هنوز حفظ بودم تو مخاطبینم سیو کردم وپروفایشو نگاه کردم همون لحظه ویس فرستادم براش.امیر کمکم کن با شوهرم اومدم افغانستان ولی کشتنش منم حالم خوب نیست،کسی رو جز تو ندارم ب دادم برس.

با اینکه آنلاین بود ولی هیچ پیامی نداد.انتم دائم می‌رفت ک دیدم داره برام ویس می‌فرسته الی تویی.واقعا خودتی چی داری میگی الان کجایی

گفتم کمکم کن هرات توی یه ده ب اسم غور.پیام داد ی عکس از خودت بده مطمئن بشم خودتی،گوشیمو بردم رو دوربین ک عکس بگیرم تازه قیافه خودمو دیدم صورتم کبود موهام آشفته و بهم ریخته لبم خونی اشک تو چشمام جمع شد عکس گرفتم خواستم بفرستم ک باز انتم رفت.خدا چقدر بدشانسم. چند بار امتحان کردم ک بعد یه ربع بالاخره تونستم موفق بشم.تا عکسو فرستادم امیر ویس فرستاد چ بلایی سرت اومده الی.نگران نباش من کمکت میکنم منتظر خبرم باش. بهش گفتم گوشیم همیشه روشن نیست و قایم میکنم.گفتم خداروشکر حتما الان می‌ره سفارت و میاد دنبالم 

منو از این فلاکت نجات میده

چمن درو اتاقو باز کرد با ی سینی غذا اومد داخل گذاشت جلوم گفت بخور دختر رنگ ب رو نداری تو .اشکام  امون نمی‌داد ولی گرسنمم بود دلم برای بچه ام می‌سوخت. چمن گفت ببین هر طور شده باید از اینجا بری موندن اینجا فقط شکنجه براته. گفت ک پدر جلال و کنار جلال خاک کردن و الان همه رو از چشم تو میبینن.تو مال اینجا نیستی . اتفاق های بدتری هم میتونه تو راه باشه.اون همینجور حرف میزد و من بیشتر نگرانتر میشدم  ب فکر فرار ،صبحونه رو سریع خوردم و سینی رو برداشت و از اتاق رفت بیرون منم گوشیمو خاموش کردم دیگه جرات نکردم تو ساک قایم کنم گذاشتمش تو لباس زیرم ک دیگه همیشه همرام باش.دیگه تنها دلخوشیم امیر بود ک خبرم کنه.چقدر بدنم درد میکرد تو این فکر بودم نکنه بچه ام صدمه دیده باشه با این کتک ها.صبح فردا بهاالدین اومد گفت بیا صبحونه بخور نگاش کردم گفت باتوام بلند شو.بی حرفی بلند شدم دنبالش رفتم همه دور سفره نشسته بودند مادر جلال تا منو دید رو ب بهاالدین گفت باید اول خجسته روباید عقد کنی بعدم این عفریته رو بگیری اینقدر اینجا عذاب بکشه ک هر روز آرزوی مرگ بکنه.دیدم خجسته پشت سرم با سینی چای وارد شد و انگار پشت در همه چیزو شنیده باشه پوزخندی زدوو نشست.تو دلم گفتم بیچاره فکر می‌کنه من قراره هووش بشم.