🌷شعرهای من،،،

بیا وا کن از این بندم تو که در اوج پروازی

بیا نزدیک تر اندک ،بگویم با دلت رازی

مرا وابسته ات کردی چه سودا بر سرت داری؟

خدا را خوش نمی آید شدی مغرور ومی تازی

اسیر بند زنجیرم رهایم کن ،شوم آزاد

گرفتارم به چشم توکجاعدل است این بازی

 میان روز و ماه وسال،کجایم من نمیدانم

ولی فصل بهارانی،،برای من سر اغازی

هوایی میکنی من راکه شیطان میشوم گاهی

که افتد بر سرم با توهوای عشق و جانبازی

همان ناخورده مستم که نمی فهمم چه میگویم

منم مجنون وسرگردان ،تو آن معشوق طنازی

چنان تسلیم فرمانم اگر خواهی دهم جان را،

گمانم میشود گاهی، نظر کرده به اعجازی

دعا کردم به درگاهش دل سختت کند نرمم

غلط پنداشتم گویا،" خدا هم میشود راضی"

#نازبانو

عشق تو به اشعار دلم جا شدنی نیست

پایان تو و من چه بسا ما شدنی نیست

افتاده به سر شور وصال از دل سنگت

من عشق تو میخواهم و اما شدنی نیست

تنهایی من برتر از اغیار نشستن

هر کنج دلی لایق و مآوا شدنی نیست

شاعر نشود هر که الفبای غزل خواند

هر آب شود جمع که دریا شدنی نیست

گویند که عشق است وهمین لذت اظهار

آواز شب عشق، که افشاء شدنی نیست

لیلا صفتی ،عشق تو تاریخ زمان است

مجنون صفتی خواهی و،"رویا "شدنی نیست

#نازبانو

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

وای از آن عاشقِ دل خسته یِ دیوانه پرست

نه مرا دید نه عشقی که به آن زاده شدم

دم به دم کرده بهانه تا که عهدش بگسست

شده نزدیک به من زمزمه از رفتن کرد

گفتمش سنگدلی،گفت:همین بوده و هست

فکر رفتن به سرش بود ،، رهایش کردم

چه سبک بال رها شد  گویی از دام بِرست

پا نهادم به دلم،چشم فرو بستم و گفتم که برو !

از خدا خواسته رفت ،زد به دلم ضربه ی شصت

حال دل را بنوشتم که چنین زارم من

برسانید به او نامه ی من دست به دست

نازبانو

یه جوری گشته ام وابسته ، حتی خود نمیدانم

 من عشق و دل سپردن را،ز چشمانت نمیخوانم،

چنان لب را فرو بستی که میترسم ز حال تو

نگاهت می کنم اما ،شرر افتاده بر جانم

نگاه سرد وخاموشت بگیر از من که میمیرم

که پر پر می زنم بی تو ،خراب و زار و نالانم

همان مرگ است نا دیدن،مکن آزارم اینگونه

چراخونین دلم امشب چرا بی تاب وگریانم

نه یارای سخن دارم،نه جانی در تنم مانده

ز پا افتاده ام گویا،همان سودای تاوانم

بنازم چرخ گردون را ز مهرش بر من افزوده

چونان بازار شامم که، ز هر دردیست دامانم

نازبانو

ای که دیدارت شده بر قلب من یک آرزو

 در پس عشقی شدم بی اعتبار،،بی آبرو

هم نشینی می کنم با حسرتِ درد فراق

در شبِ ماتمکده،دل این طرف،غم روبرو

من کجا دارم نشان ازحسِ شورِ زندگی

تو ره آواره گی،بیچاره گی از من بجو

عقد من جاری شده با حسرت دلمُرده گی

نا بلد در شادیم، با من فقط از غم بگو

من شدم رسواترین، اما خدایم شاهد است

مُهرمجنونی زدن، بر حالِ من بی گفتگو

من سراغِ اوگرفتم ،هر که از راه آمده

کی به پایان میرسد این گم شدن،این جستجو؟

درد من سر ریز گشته من لبا لب غصه ام

در جوانی پیرگشتم  ای خدا لعنت به او

#نازبانو

مرا آنگونه باور کن که در قلبت نهان کردی

خدا داند ، تو هم دانی که بی تو مثل مردابم

سبکبارم به کوی تو،چو می آیی به بالینم

تو رونق می دهی نرخم ،منم آن دُرّ  کمیابم

به چشمانم شوی ساکن مگر من نور میخواهم؟

اگر دنیا شود ظلمت،تویی آن نور مهتابم

مثال باغ پاییزی که کام از آسمان گیرد

عطش بر من نمی تازد ز لبهایت چه سیرابم

منم مضروب مژگانت نگاهت گر به زیر افتد

ز شرم خود نمی نالم شبیه زخم سهرابم

نه از رومم نه از زنگم اگر راه جفا گیری؟

بسان آبِ جمع گشته نه رودم من نه تالابم

به یمن عشق نایابت هزاران جلوه میگیرم

منم رویا...منم دریا...فراوان است  القابم

مدتی هست ، میان من و تو فاصله هاست

بشکن این فاصله را ، عشق میان سخن است

امشبم بوی تو پیچیده به جان و دل من

بیخود از خود شده ام عطر گل از پیرهن است

همه شهر خبردار شوید آنکه گذشت از سرکوی

که همان نرگس مستانه ی پیمان شکن است

نازبانو

 رفتی و یاد تو اینجاست ،خدا رحم کند

 گریه وابسته به غمهاست خدا رحم کند

حوصله کم شده از حسرت دیدار ولی

وعده ات باز به فرداست خدا رحم کند

عطرجا مانده ز تو باز مرا خواهد کشت

بی تو هر شب شب یلداست خدا رحم کند

هیچ رو راست نبودی زِ ازل با قلبم

 همه ی حرف تو امّاست خدا رحم کند

چشم من پر شده از درد و غم و حسرتها

وصل من با تو به رویاست خدا رحم کند

شعله زد رفتن تو خرمن دل را سوزاند

روی لب نوحه و غوغاست خدا رحم کند

هرچه را می نگرم نیست نشان از مهرت

در دلم  ولوله  برپاست خدا رحم کند

رفتم و میروم و باز بگو خواهم رفت

رفتنت روز مباداست خدا رحم کند

#نازبانو

 خیمه بزن به قلب من ،صاحب این خانه تویی

پادشهی به قلب من حاکم جانانه تویی

جلوه ی ماه میکنی هوش زدیده می بری

 رخ بنمای ای صنم  پیکر و بتخانه تویی

بارگه است چشم تودل به طواف می برم  

شمع شوم چون بر تو، رقص  ز پروانه تویی

تیر نگاه چشم تو شعله به جان می زند

 بوسه بده از لب خود ساقی و پیمانه تویی

دست بشستم از جهان ساکن ویرانه منم

تیره وتار گشته ام،، ماه به کاشانه تویی

دل نسپار راه غم ، عمر گرانمایه بکن

قهقهه زن از ته دل ،خنده ی مستانه تویی

هست جسارت ادب در برِ مه لقای خود

کلبه ی متروکه منم ،مجلس شاهانه تویی

ناز و کرشمه تا به کی؟رندی خود تمام کن

ولوله افتاده به شهر، رونق میخانه تویی

هر سخنی به انجمن نیست روای گفتنش

پند کمم ده ای رفیق ، واعظ دیوانه تویی

نازبانو

" دل به غم هایش سپردم نیست آرامم هنوز

  سالها چشمم به در،برعشق ناکامم هنوز

ازدر دیوان عشقش نام من خط خورده است

تلخیم سر ریز گشته، زهر آشامم هنوز

بی حیایم کرده این عشقی که سودایی نداشت

عاقبت رسوا بگردم، نیست فرجامم هنوز

هر چه طعنه میزنم اندک نمی گردد غمم

هیچ هم تسکین نیابد، درد و آلامم هنوز

او مرا  تنها به عشق دیگری ارزان فروخت

باورم گر چه نشد در شوک واوهامم هنوز

گم شدم در خاطرش، اما بمانده خاطرم

جز به نامش نگذرد ذکری، به ایامم هنوز

 گر شدم لیلی صفت ، میلی به دیدارش کنم

شرط جان دادن بدادم ،مژده انعامم هنوز

 او نخواهد عشق من حالی چرا این دل نشد؟

او که شیرین می‌شود،فرهادخوشنامم هنوز

گر تسلی می دهم خاطر به اشعارم  ولی

حال من حبس ابد در حکم اعدامم هنوز

#نازبانو

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس

دل ودین میبرد از دیده به افغان که مپرس

آنقدر مست شنیدن شدم که ندیدم عیبش

 دهن زهر به نیشش، شده قندان که مپرس

دل من دیده ی او از چه به مشکل افتاد

باز هم بختِ گره ،خورده به دندان که مپرس

کار عاشق به جنون گرکشد آخر زفراق

شده مجنون و غریبانه به رندان که مپرس

دوری آتش زده بر روح و روانم انگار  

 سینه تنگ آمده محبوس به زندان که مپرس

درد من در غزلم هق زد و نالید ز یار

 نوحه ی غم بسراید لب خندان که مپرس

چون شکایت برم از یار ، رفیقان گویند

 بگشاید در رحمت به تو،  یزدان که مپرس

نازبانو

 " دوباره درهوای تو شــبیه یک ترانه ام

به یمن بوسه های تو نهالم و جوانه ام

قیاس از چه میکنی؟ صبر و تحمل مرا

حسرت دیدار تو را پر از غمم خزانه ام

ابر گرفته چشم دل، اشاره ی جفای تو

هوایِ گریه بر سرم،به دنبال  بهانه ام

تمام خاطرات من زاده به لبخند توشد

مرور میکنم تو را به غایت شبانه ام

حرف سفر نزن مرا،دگر چه سود آمدن

دیده سپید میکنم همین شود نشانه ام

به یک اشاره میبری دل به حریم کوی خود

فقط تبسمی کنی به سوی تو روانه ام

بسان بحر دیدمت پر از سکوت،بیقرار

 اسیر موج گشته ام ،نشسته بر کرانه ام

لطیف تر ز گل منم میشکنم ز جور تو

بیا و مهر بان بشو به حرمت زنانه ام

#نازبانو

 "نقش او در چشم ما هر روز خوش‌تر می شود"

  حال دل از مهرجانان نیک و بهتر میشود

تا وفاداری کند صدر دلم ماءوای اوست

عشق او از هر کسی والا وسرتر می شود

گرچه دورم از بَرَش ،اینگونه اما سرخوشم

با خیالش سوزِ درد هجر کمتر می‌شود

هیچ کس لایق به افسار دل سر کش نشد

میرود دامن کشان سالار ومهتر می شود

رسم دلداری بداند ،،عشق را معنا کند

جان او از جان من بر دیده برتر می‌شود

خاطرش آهسته جان گیرد به شبهای دلم

باغی از شعر و غزل بر عشق بستر می شود

بی رخ جانانه اش وقتی به تنگ آید دلم

مونس دیرینه ام خودکار و دفتر می شود

نازبانو

گر شمع باشی در برم از شور تو پروانه ام

سودا به آنش می کند این خاطر دیوانه ام

آهو وشی! چشمان تو مجنون ومستم میکند

لیلا به دوران زنده شد تکرار آن افسانه ام

چون سوختم از هجر تو زار و پریشان حالیم

نامم نمانده یاد خویش، در وادی حیرانی ام

از من چه میجویی نشان ؟در دامنم از هر بلا

 من بعدطوفان مانده ام منشوری از ویرانه ام

هر که آمد اندکی ما را پریشان کرد ورفت

چشم من را با غمش همواره گریان کرد ورفت

با  من درد آشنا آخر چه میخواهد فلک

از تمام بازیش بامن به دامان کرد ورفت

سینه ام پر شد زغصه درد من ناگفته ماند

من همان باغم زپاییزی که طوفان کرد ورفت

این چنین در محفل شعر وادب یادم کنید

ناز بانویی" به شعرش دادو افغان کرد ورفت

#نازبانو