دوستان من قبلا تاپیک زدم و گفتم وقتی با دوستام میرم بیرون هر چقدر هم بهم خوش بگذره بازم وقتی میام خونه دلم میگیره
امشب خیلی فکر کردم فهمیدم دلیلش اینه که خیلی با دوستام فرق دارم..
از نظر پوشش با من فرق دارن و اینکه من یه دوستی دارم قبلا عین خودم بود ولی الان خیلی عوض شده من خیلی ناراحتم بخاطر عوض شدنش کلا عقیدش عوض شده من وقتی به این فکر میکنم خیلی ناراحت میشم
ولی با وجود همه اینا من باهاشون درد و دل میکنم میگم و میخندم و بهم خوش میگذره ولی وقتی تنها میشم و بهشون فکر میکنم ناراحت میشمجوری که دلم میخواد گریه کنم
من ۱۹ سالمه واسه همین خواستم از شما کمک بگیرم
من میدونم ادم تو زندگیش با آدمای مختلفی برخورد میکنه من چجوری به تفاوتا توجه نکنم و فقط به اون خوشی ها توجه کنم؟
من چجوری بخاطر تغییر کردن اطرافیانم اینقد ناراحت نشم بیخیالشون بشم؟؟چجوری اخه؟
متاسفانه من تو نسلی به دنیا اومدمکه همه هم سن و سالام دارن به سمت بدحجابی و بی ایمانی میرن اولش اینجور نیستن ولی
من همه دوستام تغییز کردن...
