مشاعره

لعنتتتتتتتتتت

هر شب اندیشه دیگر کنم و رای دگر

که من از دست تو فردا بروم جای دگر

از بس که من هر چی میگم عکسشو میگید 😅

من پذیرفتم که عشق افسانه است

من پذیرفتم شکست زندگی جانانه است

می روم از رفتنم دل شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

میرم از شکستم عبرت بگیرم🤦‍♀️

تو نیستی که ببینی چقدر تنهایم

کشدار و بی پایانست روز و شبهایم

دیگر قلم هم یاور من نیست انگاری

پر میشود اوراق از  پرت و پلاهایم...

مهریماه

پاییز آمد زودتر... از ماه شهریور

خشکیده اند و بی ثمر  انگورهایم

مهریماه

شب در خیال

قرص ماه در آب

یک جاده و دو جای پا

گندمزارهمه نیلی

تو در کنار من

و تنها برای من

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست
آه بی تاب شدن، عادت کم حوصله هاست

همچو عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

شوخی کردما،شما شاعری من کجا بتونم شکستتون بدم  

شک ندارم شاه بیت شعرهایم میشوی
بس که با روح روانم خوب بازی میکنی...

شرمنده  
وداع کردی و گفتی که بازمی‌گردی
چقدر لحنِ تو وقتِ دروغ شیرین است...

دل داده ام به یاری شوخی کشی نگاری...

نه بابا 

منم شوخی گرفتم

کمی با چاشنی عذاب وجدان دادن جواب دادم  

شمع روشن شد و پروانه در آتش گل کرد
می توان سوخت اگر اَمر بفرماید عشق...

چه قشنگ  

نازنینم رنجش از دیوانگی هایم خطاست
عشق را همواره با دیوانگی پیوندهاست
شاید اینها امتحان ماست با دستور عشق
ورنه هرگز رنجش معشوق را عاشق نخواست
چند می گویی که  از من شکوه ها داری به دل؟
لب که بگشایم مرا هم با تو چندان ماجراست
عشق را ای یار با معیار بی دردی مسنج
علت عاشق٬ طبیب من! ز علت ها جداست
با غبار راه معشوق است راز آفتاب
خاک پای دوست در چشمان عاشق توتیاست
جذبه از عشق است و با او بر نتابد هیچ کس
هر چه تو آهن دلی او بیشتر آهنرباست
خود در این خانه نمی خواند کسی خط خرد
تا در این شهریم آری شهریاری عشق راست
عشق اگر گوید به می سجاده رنگین کن، بکن
تا در این شهریم، آری شهریاری عشق راست
عشق یعنی زخمه ای از تیشه و سازی ز سنگ
کز طنینش تا همیشه بیستون غرق صداست...

شهر خالیست ز عشاق بود کز طرفی

مردی از خویش برون آید و کاری بکند

توبه کردم که دگر شعر نگویم ز فراق
این دل توبه شکن با غم عشقت چه کند؟