سلام . چرا هر چی خدا رو صدا میزنم ، ائمه رو واسطه قرار میدیم ولی نمیرسیم ، نمیرسیم به اون چیزی که میخوایم . مگه ما چقدر عمر می کنیم ؟ چقدر زندگی می کنیم ؟ چرا ذوق و شوق یک چیزی رو داریم بهش نمیرسیم ؟ شاید بگین به مصلحت نیست ؟ خب نباشه ، برای خدا که کاری نداره . اون خواستمون رو مصلحتمون قرار بده . خواسته ای که نه حق کسی رو پایمال میکنه . بخدا خسته شدم از بس دویدم ، از بس که بنده های خدا بهم قول دادن ، ولی به موقعش زدن زیر قول هاشون ، پشتم رو خالی کردن . وقتی میبینم اطرافیان در موقعیت من هستن ، ولی شرایطشون به نحوی هست که بر وفق مرادشون هست و خودم رو مقایسه میکنم ، چیزی جزء خستگی و دل شکستگی ، عایدم نمیشه . نه که بخوام حسودی کنم ، نه ؛ اما کاسه صبر هر کسی هم گنجایشی داره ، پر بشه ...
تجربه چنین موقعیت رو داشتین ؟ آخرش چی شده ؟
