دلاخوکن ب تنهایی
ک از تن ها بلا خیزد
دین و دل به یک دیدن باختیم و خرسندیم
در قمار عشق ای دل کی بود پشیمانی
هرکس به تماشایی رفتند به صحرایی
مارا که تو منظوری خاطر نرود جایی
یکنفر پیش فلک ریش گرو بگذارد
بلکه دست از سر آزردن ما بردارد
به پیش چشم من پروانه ای خود را به آتش زد
مرا در ادعای عاشقی غرق خجالت کرد
تو همانی که دلم لک زده لبخندش را
او که هرگز نتوان یافت همانندش را
دود میخیزد ز خلوتگاه من کس خبر کی یابد از ویرانه ام
با درون سوختم دارم سخن ، کی به پایان میرسد افسانه ام...
جرمم این دان که ز جان دوست ترت میدارم❤
الا یا ایهاالساقی ادرکاسا و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها😊
پدرم گاه صدا میزندم شعر سپید
بس که آشفته و رنجور و بهم ریخته ام.....
مردم دروازه غار و مردم دریا کنار
هر دو عریانند اما این کجا و آن کجا
گوشیش تنها خانه مان سقفش ترک دارد
بیچاره هر کس سقف دوری مشترک دارد
ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز