من تو دوران مدرسم هم چه ابتدایی چه راهنمایی و چه دبیرستان همیشه مورد تمسخر و اذیت بودم
اولا متوجه نمی شدم به خاطر اینه ولی کم کم فهمیدم
یسراشون فقط در حد گفتنی بودن ولی بعضیاشون برای اذیت کردن من هر کاری می کردن
من تو مدرسه همیشه یه آدم ساکت و تنها بودم که هیچ دوستی نداشت
با این وجود تنها امیدم درس خوندنم و دبیرام بودن
ولی بعضی از دبیرا هم ازم فراری بودن و نمیذاشتن نزدیکشون بشم و ازم متنفر بودن
و همون جا فهمیدم ک نرم بهتره حداقل برای آرامش روانی خودم:)