فقط میتونم بگم برین خدا رو هزاررررررمرتبه شکر کنین که مشکل پوستی و ظاهری نه چندانی ندارین و بیشتریاتون دغدغتون جوش و لک یا کک و مکه!
اما من چی؟
من حدود 11 سال هس که مبتلا به یک بیماری پوستی هستم که هم منشاء درونی داره هم خارجی،روحو روانمو بهم ریخته،که درمان قطعی در ایران براش نیومده وشما فک کنین این اتفاق برای یه دختر 19 یا 20 ساله بیوفته و روحو روانشو خشه دار کنه،مهم ترین سرمایه ی یه دختر که زیبایبشه رو از دست بده،و اعتماد به نفسش به صفررررر برسه،هر روز از خونه که میاد بیرون یه عالمه آرایش کنه تا مبادا مردم بهش زل بزننو مورد قضاوت قرارش بدن که اونم با یه لیوان آب یه بچه یا مریضی پاک بشه و فرداش روز از نو روزی از نو،کسی یا چه عرض کنم نزدیک ترین افرادم یه لیوان آب از دستش نگیرن که مبادا مبتلا بشن یا واگیر دار باشه،هر روز توسط آشنا و فامیل و غریبه و حتی خانواده مورد تمسخر و خنده واقع بشه!بهترین رشته تو کنکور اونم تو سال اول قبول بشه ولی به خاطر تمسخر دیگران دانشگاه نره و عین یه مجسمه بشینه خونه و همش به خودش بگه"چرا من؟؟واقعا چرا من.؟؟"گاهی وقتا نا شکریم میگیره و تو حال خودم نیسم ولی باز میگم گور بابای دنیاا و هزار دغدغه ی دیگه.....
""دوستان قدر سلامتتیتون ،قدر زیباییتونو بدونین،یه روزی میاینو میبینین نداریشونو تازه میفهمین چه نعمت بزرگیو داشتینو از دستش دادین.!!!""
من زیباییو هیچ وقت تجربو نکردم و حتی بخوام تجربه کنمو درمان های موجود رو انجام بدم باید ریسک سرطان پوست رو بپذیرم
