عزیزم من جوابایی که به بقیه دادی رو خوندم الان خیلی از دخترای کشورم تا زمانی که برن سر خونه زندگی خودشون درکنار خانواده و محتاج پدرشون هستن نمیدونم چرا از دانشگاه انصراف دادی
ولی از من میشنوی برو دنبال ارزوهات برو دنبال هدفت و تلاش کن برای خواستت
پدر و مادر بهترین نعمت زندگین خداروشکر کن که داریشون بعضیا از داشتنشون محرومن و حسرت یه لحظه دیدار دوبارشونو میکشن (دوستم میگه وقتی میان تو خوابم دلم میخواد ساعتها تو بغل بگیرمشون و همش میگم از پیشم نرید و وقتی از خواب بلن میشم اون روز انقد پکرم و همش تو فکرم که نگو) شکر کن از اینکه پدر و مادرتو داری
ولی اگه واقعا مشکلات حسابی مریضت کرده به پزشک مراجعه کن به پزشک رفتن که چیز بدی نیست روانپزشک خیلی میتونه کمکت کنه که دوباره به زندگی امیدوار بشی
نمیخوام فکر کنید بی ادبم
ولی از همه بریدم
اصلا حالم از پدر و مادرم بهم میخوره
هرچی میگم ی بهونه میارن ، مادرم نذاشت با اونی ک دوسش دارم ازدواجکنم ، پدرم همش کاری میکنه ک پست زندگی کنم..همش میگهندارم ، برا همه داره ب جز ما ، خسته شدم ، دیگه داشتنو نداشتنش اصلا برام مهم نیست ..متنفرم ازشون...خیلی زیادن نمیتونم بگم چرا ب اینجا رسیدم
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز