من یکی از بچه های کلاسم، 8 ساله همین جور بود، هروقت چیزی میخواست گریه میکرد انگار چی شده یا چیکارش کردن
ولی فقط و فقط سر کلاس من خواستشو بدون گریه میگفت و منم برعکس معلمای دیگه یا قبول میکردم یا قبول نمیکردم دیگه کش نمیداد
مثلا دفعه اول که گریه کرد من بدون واکنش نگاهش کردم، بعد گوشمو بردم نزدیک گفتم :عزیزم متوجه نشدم چی گفتی؟ دوباره با نالهو گریه خواستشو گفت : دوباره گفتم متوجه نشدم یکم شمرده شمرده میگی
بعد گفت فلان چیزم افتاد (خیلی لوس) فلانی انداخت، صداشم خیلی بلند بود، گفتم : خب برش دار
بعد اونو با کتار دستیشو هردوشونو سرشونو نوازش کردم گفتم پسرای خوبی هستید
دفعه بعد سر یچیز دیگه دوباره ازش خواستم شمرده شمرده بگه تا بفهمم
بعد گغتم نه عزیزم، گفت چرا گفتم صلاح نمیدونم
یکم نق زد دید برام اهمیتینداره برای همیشه سر کلاسم درست شد
این تجربه ی سرکلاسم ولی همین تجربه رو با بچه ی دو ساله ای که صبح تا شب خونمون بوده هم داشتم
خونه ی ما اصلا جیغ نمیزد ولی پیش مامان باباش مدام جیغ میزد