قصه زندگی من

من ۲۱سالم که بودرفتم رشته هنر کلی سرس عذاب کشیدم به زور اسممو تجربی نوشتن ومن بعد کلی افسردگی کنکور هنر دادم قبول شدم با زور رفتم رشته مورد علاقم دانشگاهم ازاد بود کلی هر دفعه سر پول گرفتن لز بابام فحش وغر غر میشنیدم بهم میگفت لیسانس گل بازی من خیلی غمگین بودم خیلی تنها هرچی که دلم میخواستو نمیتونیتم بخرم درعوض پدرم واسه فامیلش راحت خرج میکرد

من تو دانشگاه با هیچ پسری معاشرت نمیکردم انقدر حالم بد بود همیشه تو فکر موفقیت وپیشرفت بودم تا بتونم خودمو نجات بدم پول دربیارم روی پای خودم وایستم توهین نشنوم  و از ازدواج خیلی ترس داستم هر کی میگفت خواستگار....سریع میگفتم نه میخوام درس بخونم میترسیدم زندگی مشترکم یه چی بشه مثل بابام ...خیلی نفرت داستم واز طرفی کمبود محبت داشتم خیلی مامانمم افسردگی شدید داست بخاطر بابام

من بیست وشش سالگی از پسر همسایمون هیلی خوشم اومد نوازنده پیانو بود تو ارکستر سمفونی بهم پیشنهاد دوستی داد قبول کردم گفت من دوست دختر زیاد دارم تو ادم مثبتی هستی خوبه ادم با یک دختر خوب ومثبت معاشرت کنه گفت من اهل ازدواج نیستم وهر جور دوست داری بامن دوستی کن حتی اگه خواستی ماهی یکبار همو بببینیم من ازش خیلی خوشم اومده بود فریبکار ومتجاوز نبود وشروع کردم هرشب زنگ زدن هرروز بعد کارش میامد دوساعت همو میدیدیم میرفتیم خیلی ابراز خرسندی میکرد از دیدنم میگفت حالمو بهتر میکنی 

بعد یک مدت دوماه که دیدم خیلی درگیرش شدم دیدم اون دخترهای دیگرو ول نکرده همچنان با همست تازه .....هم داره خیلی ناراحت شدم خیلی چون تقریبا عاشقش شده بودم یکروز که با دوستش اومد دنبالم من با دوستش خیلی خوب برخورد کردم میخواستم ناراحتس کنم که واقعا ناراحت شد دادو بیداد حتی گریه کرد و رفت من خیلی شوکه شدم اخه بهم گفته دوست معمولی بعد خیلی زنگ زد ولی من نخواستم صحبت کنم شش ماه گذشت نتونستم موضوع رو فراموش کنم پسره خیلی مهربانی بود یاد همه خوبیهاش افتادم ازم سواستفاده ....نکرده بود شرمتده شدم بهش زنگ زدم اومد همو دیدیم کلی حرفهای خوب زد ولی دیگه نه اون به من اعتماد داشت نه من به اون