یاد عشقم

وای برای شما سخت نیس؟همسرت اونو میبینه😐😳

😞😭

از نوزده اسفند تا شب قدر سوم از خونه بیرون نرفتم منی که از صب تا شب کلی درس و کلاس داشتم ...شب قدر رفتم مصلی مراسم احیا اومدم خونه.دیدم مادرم گریه میکنه گفت ارزو داشتم دوباره سرپا ببینمت ....همون شب گفتم بس کن شسرین...جنگیدی نشد....تموم کن...تو همه تلاشتو کردی حسرتی نداری....باز رفتم کلاسام...و به خودم فرصت دادم تا ادم درستی بیاد تو زندگیم....و از خدا ممنونم ما بهم نرسیدیم چون جربزه نداشت....عاشق مردی هستم که الان تو زندگیمه.

.و عسی تکرهوا شیئا و هو خیر لکم چه بسا چیزیایی که فک میکنین بدن اما خیر شما تو همونه

خداروشکر که خوشبختی اونقدری که یه عشق آتشینو از یادت برده

اره عزیزم مگه میشه حساس نباشم. ولی خب شوهرم میگه اون یه عشق بچه گانه بوده و خدا رو شکر که جور نشده

نمیدونم دیگه از دلش فقط خدا خبر داره

الان راحتم که راحت مینویسم هر شب میخابیدم با گریه .به زور دارو...میدیدم رفتیم خرید عروسی میریم بالا بالا بالا یهو میوفته همه جا خون میشه بلند میشدم قران بغل میکردم میزدم زیر گریه...میرفتم زیر اسمون میگفتم خدا تو به خاطر گوساله سامری اونهمه عذاب دادی من از گوساله بی ارزشترم....تا اینکه خوب شد ..سه ماه بعد زنگ زد گفت میام دنبالت روسری چادر سفید روبردار میبرمت عقد و میریم از شهرمون....ذوق کردم....مردم از ذووووق...رفتم پیش دوستام ...مادرمو بردم رستوران به کسی نگفتما ولی برای بار اهر میخاشتم با خوبی ترکشون کنم...شبش نخابیدم از ذوق....رفتم وضو بگیرم برای نماز شب ...بارون زد...گفتم خدا من یتیمم هوامو داشته باش...یهو گفتم شیرین چرا ترمز بریدی اینقد بی ارزشی ..میخاست میشد همون عقد قبلی رو برگزار کرد...نخواست و مثل بچه رفت خودکشی کرد....واون اخرین بغر بود بهش پیام دادم و گفتم دوست دارم عروس کسی بشم که نور چشم خودش چخانواده اشم نه بی ارزش ...خداحافظ....

دور هستی و دوست داشتنت همین حوالیست،

مهربانِ همیشه دوست داشتنی..!!

#‍دلتنگی

[QUOTE=100237943]خداروشکر که خوشبختی اونقدری که یه عشق آتشینو از یادت برده[/QUOTE

عشق اتشین بلده اتیش بزنه خاکستر کنه...ولی عشق الانم مثل یه گرمتی مطبوعه...میپزه گرم میکنه....از بین نمیبره

اون بهم میگفت زهره...خودشم ماه بود...بعد اون همه نامه هامو خطاب به ماه مینوشتم...سلام ماه عزیزم...کلی نامه دارم برای ماه...

خداروشکر ک فراموشش کردی و ازش دل کندی

چه رمانتیک😞😢

مگه قراره هر اتفاقی تو زندگیت میفته فراموشش کنی؟ اصلا مگه فراموشی دست ماست؟ مغز باید فراموش کنه. فقط از خدا بخواه ک فراموشش کنی من قسم میخورم کمکت میکنه یجوری ک ی ذره هم بهش احساس نداشته باشی. برای من این اتفاق افتاد ماجراش طولانیه فقط بدون شیطون بیکار ننشسته. اون مسیرا رو تو زندگیت طی کردی هی برنگرد عقب. اون الان اگه مجرد باشه دم ب دقیقه تو بغل یکیه اگرم متاهل باشه اصلا بهت فک نمیکنه. شوهرتو ک الان پیشته و اومده باهات ازدواج کرده ارزشش بیشتر از اونه. واسه مال مردم غصه نخور عشقتم مال مردمه مال خودت شوهرته

سلام ماه من

الان که مسافر کناری من پیاده شد

بعد از لبخند خداحافظی 

به این فکر کردم

تا خود مقصد یه پنجره دارم

که راحت میتونم گریه کنم

ببین ماه من 

من

  عشق را جورِ دیگری می دیدم...

از اولش هم همین طور بودم!

این که مثل یک دکمه ی شُل به پیراهن کسی آویزان باشم را دوست نداشتم؛ این که مثل تابلوی راهنما مدام یادآورِ باید و نبایدی باشم را؛ دوست نداشتم... این که...!

من می خواستم با هم عبور کنیم؛ گاهی حتی پس و پیش؛ اما در ‏حرکت...

من ‏ایستادن  را قبول ندارم، من درجا زدن  را دوست ندارم، من از هر آنچه که او را از رفتن باز می دارد، بیزارم؛

می خواستم قایق نجات باشم، بال پرواز باشم،  چراغ روشنی که از هر جای تاریکی نگاه کند می بیند اش...

می خواستم هر جا ایستاد و خسته شد، نوک قله را نشانش بدهم و سرخوشانه پا به پایش بدوم، حتی اگر خودم به هیچ جا نرسم...

هیچ وقت تصاحب کردن را یاد نگرفتم!

این که بروی با چنگ و دندان یک کسی را مال خودت کنی، یک چیزی را به خودت ببندی، دست کسی را تنها برای آن بگیری که فرار نکند؛ مگر نه اینکه هر کس تنها به  خویشتنش  تعلق دارد، پس ‏جنگ  برای چه؟!

آدمیزاد بخواهد دلش به ‏ماندن باشد هزار فرسخ هم دور شود، باز هم مانده است...!

وقتی کسی را دوست داری،

باید از خودت بدانی اش...

آدمیزاد مگر برای داشتن خودش میجنگد؟!

من بلد نیستم بجنگم،

سخت ترین روزها را فقط گریه می کنم و فکر می کنم لابد دلش جای دیگری ست و آدم نباید دنبال رفتنی ها بدود...!

باید بنشیند پشت در و یواشکی ‏گریه  کند...

من با بند بند وجودم ‏دوسَت می دارم  و سیاست و حساب و کتاب و روانشناسی و تاریخ و جغرافی را هم دخالت نمیدهم...

من فقط زندگی می کنم و زندگی هم بالاخره یک جا تمام می شود.

بگوییم دوستت دارم و بنشینیم به تماشا، بگوییم دوستت دارم و دست و پا نزنیم، اشک و لبخندمان را بغل بگیریم و همه چیز را صبورانه بسپاریم به زمان...

چرا که زیر آسمان برای هر چیز زمانی ست...

حالا بعضی وقت ها یک چیز کوچکی توی قلبم خسته است، دلش مهربانی می خواهد، بعضی وقت ها بیخودی تند تند می تپد و تقصیر هیچ کس هم نیست؛ بیخودی دیوانه می شود و دلش کرور کرور لحظه های بی دغدغه ی عاشقانه می خواهد؛

دلش می خواهد می توانست بگوید:

"مسافر کوچولو، شازده کوچولوی من،

یا بیا و کنارم بمان، یا این دخترکِ مغرورِ گل به دامنِ بهانه گیر را باخودت بردار و ببر گوشه ای با عشق گم و گورش کن....

شش ابان

برگشت به شهرم

تو ت ل گ ر ا م بزنین نامه پست نشده میاره همش دستنوشته منه برای اون ....