منم همین وضع دارم 5 ساله ازدواج کردم.خیلی دلم تنگ میشه.اتفاقا از صبح حالم گرفته است.با اینکه سرم بخاطره بچه ها گرمه اما هنوز این حس دارم.دوستی ندارم اینجا.خونواده شوهرم هستن اما بدر و مادر که نمیشن.سالی 1-2 بار میرم.تازه همون 1-2 بار هم مادر شوهرم همش زنگ میزنه مارو کنترل میکنه که کجایین....
میدونی چی بیشتر دلمو می سوزونه اینکه همسایه های هم سن خودم عصر و صبح خونه مامان هستن
حتی میگن بابا برو بچمو بیار
مامان نهار بزار من کسالت دارم
همه ی همسایه ها خانواده شوهر و خانواده خودشون تو یه کوچه خیلی نزدیک هم هستن
من خیلی دوست دارم چادر گل گلی سر کنم تابستون برم پیش مامان و بابا هندوانه بخوریم تو حیاط
صدا شون میاد یا میبینم دلم میگیره
متنفرم از چادر گل گلی ندارم چون همسایه مامان و بابا خاله و عمه و عمو نیستم
عزیزم غصه نخور😢😢😢
تو تعطیلات میری به پدرمادرت سر میزنی.
اونا میان یه هفته پیشت میمونن.
جات خوبه که...سرسبز.....خواهر من طفلی با یه بچه از مشهد رفت زاهدان.......بمیرم برا دلش که چون شوهرش نظامی بود شنبه تا چهارشنبه رو خونه بود با یه دختر یه ساله تک و تنها....هیچکسی رو هم اونجا نداشتیم.....مادرشوهرشم مشهدی ان.اگه چاره نداری،تحمل کن عزیزم.الان که راههای ارتباطی خیلی زیادن.میدونم هیچی مثل کنارشون بودن نیست ولی وقتی چاره نداری یه جوری دلتو آروم کن که کمتر سخت بگذره بهت
حتی شغلمم بخاطر اینکه اومدم اینجا از دست دادم.الان همه دوستام شاغلن.اینجا واسه من کار نیست...
منم ده ساله از خانوادم دورم هیچ وقتم به این شهر عادت نکردم ولی غربت یه خوبی داشت این بود که دخترمو به هیچ وجه به راه دور ندم شد آویزه گوشم هیچ کس خانوادت نمیشن حتی بهتربن خانواده همسر
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیست
تاپیک های به روز شده
5 ثانیه پیش
7 ثانیه پیش
8 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز