"بی بی گل"

نازگل بی فروغ به چشماش نگاه کرد....پلکاش بزور باز بود و تنش اینقدر بی رمق بود که با تکون هاش بدتر مثل یه ترکه نازک اینورو اونور می رفت ....نهایت به چشمای عصبانیش نگاه کرد و پوزخند زد....

هنوز رد پوزخند از رو صورتش نرفته بود که با یه کشیده محکم مزه خون رو توی دهنش حس کرد و افتاد رو زمین....درد داشت...یعنی بچش هم موقع پر کشیدن اینقدر درد کشید؟ ...یعنی تن کوچولوش اینقدر محکم زمین خورده بود؟ ...بچش از تاریکی می ترسید...بدون لالایی هاش خوابش نمی برد..شب اول میون اون همه سنگ سرد چیکار می کنه....دلش مچاله شد...تمام تنش مچاله شد....و روی زمین مثل جنین توی خودش جمع شدو اشکاش زمین سرد و پر درد تر کرد....به مزد نامرد قد علم کرده رو بهروش نگاهی کرد و اروم زمزمه کرد...

عجب صبری خدا دارد....اگر من جای او بودم.....

عزیزم نمیخوام خلاصه  و بی جزییات باشه...یکم صبر کن  و خوشگلش رو تحویل بگیر  

شوهرش همچنان فریاد زد که بگوووو...بگو من قاتل نیستم....شوهرش سمت نفت رفت...مادرشوهرش به حیاط اومد و شروع کرد همسایه هارو صدا کردن....شوهرش فریاد میزد همچنان روخودش نفت می ریخت....ولی اون از رو زمین تکون نمیخورد....انگار مرده بود و همه ی وقایع داشتن از پشت یه شیشه اتفاق می افتاد....نه صدایی می شنید ونه چیزی حس می کرد....اون سال ها بود احساسش رو از دست داده بود ...بی تفاوت بود...بی تفاوت به دنیایی که فرسنگ ها ازش دور بود...اون احساساتش رو  کی از دست داده بود؟با سیلی شب عروسیش وقتی بهش گفت ناپاک..؟

یا با کتکش به خاطر مدل حرف زدنش....

یا به خاطر فحشش وقتی فقط چند دیقه دیر سفره رو پهن کرده بود...؟ یا..وقتی عزیز تریرنش رو از بغلش کند و زیر یه سنگ سخت دفن کرد؟ 

نمی دونست...مرز مشخصی برای تشخیصش  نبود ولی خوب می دونست چیزی رو که از دست داده مال یه روز و دو روز و یکی دوماه نیست...اون چیزی رو از دست داده بود که ضربان دلش و لبخندش بهش وصل بود..

یا  ..

آره

پسره رو خودش نفت ریخت و خودش رو اتیش زد...ولی حتی نازگل رمق اینو نداشت که بلند شه...و همونجا ساکت و مغموم به خودسوزی مردی نگاه کرد که یه روزی ارزوی هر دختری بود عروسش بشه....

مادرشوهرش و همسایه ها هم نتونستن کاری بکنن و تن سوختش رو با پتو خاموش کردن بزور تو اب حوض انداختن....بوی گوشت سوخته کل حیاط رو برداشته بود ...و نازگل به حوضی نگاه میکرد که روز اول که پاشو تو اون خونه گذاشته بود. عهد کرده بود پراز ماهی قرمزش کنه و الان یه جسم نیمه سوخته متعفن توش جاداره و نجس شده....درد داشت...حوض دل اونم خالی بود....بی ماهی بود...و وجودش  با دردای همین مردی که حالا به سختی تکه هاشو جابه جا میکردن متعفن و خاکستر شده بود

دیگه جسم نیمه سوختش رو می برن بهیاری....نازگلم میره و تازه اونجا وقتی دکتر رو می بینه....دکتر از فامیلیش شک می کنه  اسم همسرش رو میگه تازه میفهمه خواهرش با پزشکی که روستای بالا می شینه ازدواج کرده....کلی خوشحال میسه و میره خواهرش رو می بینه قدر  اون همه سال زندگی سخت و پر درد تو بغلش زار میزنه..‌‌..خواهرش هم بغلش می کنه....شوهرش میمیره و به فاصله دو روز بعد پسرش...شوهرش رو به دل خاک میده