می سرایم "تو" و چشمانِ "تو" را ،
نه سپیدی...
نه غزل...
تویی آن شعرِ دل انگیز و بلند...
که پر از مثنوی بارانی...
منم آن شاعرِ بیدل...
ڪه فقط...
برق چشمان تو را می بیند...
سبڪ من عاشقی و ، قافیه ام دلتنگی ست...
منم آن مست و پریشانِ نگاهت...
ڪه دلم
"تو" و "احساس تو" را می خواهد.
