همیشه وقتی کسایی رو میبینم که باهمه بگو بخند دارنو معاشرتی هستن حسرت میخورم من ادمیم که اگه بخوام با کسی دوس بشم راحت میتونم ولی اینکه این دوستیو ادامه بدم خیلی برام مشکله اکثر دوستامو بعد از مدتی از دست میدم وقتی یه کاری کنن که خوشم نیاد کلا از چشمم میفتن و دیگه نمیتونم باهاشون گرم بگیرم.کسی هست مثل من باشه؟
من جزء همون آدمای معاشرتی هستم که میگی ولی اخلاقم دقیقا عین شماست،یعنی ببینم کسی دو سه مرتبه کاریو میکنه که منو از خودش ناامید کنه براحتی میزارمش کنار.دیگه تو دایره دوستام نیست ولی باهاش بد برخورد نمیکنم
اخه همه فک میکنن من خشک و مغرورم ولی دست خودم نیس با کسی که از ته دل دوس ندارم نمیتونم گرم بگیرم
لزومی نداره باهمه تاهمیشه دوست بود مهم اعصاب و روان خودمونه منم مثل شمام دوستام خیلی زیاد نیستن ولی حدود بیست ساله باهاشون دوستم از دوره ابتدایی تاالان