من شوهروزندگیمو خیلی دوست دارم دوتا هم بچه دارم اما سرچیزای الکی هی باشوهرم قهرمیکنیم به هیچ عنوان هم شوهرم پیش قدم نمیشه برای آشتی الان حدود یه هفته است که قهریم منم تصمیم گرفتم آشتی نکنم اما دارم میترکم اصلا طاقت ندارم
شوهرم عصبی وتندتاحالا هیچ چیز مشکوکی ازش ندیدم ولی خیلی بهش شک دارم مدام توگوشیه رمز گوشیشو دارم نامحسوس چکش میکنم چیز مشکوکی ازش ندیدم
لعنتی شکاک بودنم خودمو داغون کرده هرچی باخودم کلنجار میرم که ذهنمو درگیر نکنم نمیشه
تورو خدا کمکم کنید
اخه خانوم گل خودت که میگی چیزی از شوهرت ندیدی پس شک برا چیه
وقتى رمز دارى و چيز مشكوكى هم نديدى خب الآن به چى شك دارى دقيقا؟
چرا الکی بهش شک میکنی ولش کن بابا برای آشتی هم بخاطر خودت پیشقدم شو
شما هم مثل خانوم منی، ی جوری میره سر گوشیم و همه جارو میگرده انگار داره خدا خدا میکنه ی چیزی پیدا کنه.
واقعا چرا ایجوری هستین؟
نامه بنویس ولی اشتی نکن.
بنویس نن زنتم ، نازمو نکشی کی بکشه؟ مردم تو خیابون؟
منتم و نکشی کی بکشه؟
اگه ناراحتم بیا ببین چی شده ،چرا همچین فکری دارم...کمک کن..نه اینکه فاصله بگیری..مگه تو مدرسه ایم؟
و.....
به جای این فکرا سعی کن رابطتونو بهتر کنی خودتو مشغول کن تا از این فکرا به سرت نزنه چون این فکرا غالبا از بیکاریه
وا یعنی چی مثلا قهر اونم یه هفته با دوتا بچه؟؟؟؟؟ معذرت میخوام اما خیلی بچه گونه ست.دیگه اصلا نباید تو زندگیتون قهر باشه چه برسه به اینکه انقدر طولانی بشه مگه بچه اید آخه!
رو خودت کار کن عزیزم.... بعدم قهر طولانی بده برو اشتی کن
قهرنکنید.قهر برای یه رابطه خیلی بده
حتی اگه بحثتون میشه باهم صحبت کنید ولی سردتر
قهرخیلی مخرب هست
