نامادریم اما خودم بچه می خوام :(

عزیز دلم.قصد من این نبود که شما رو بترسونم یا پشیمون کنم از مادر شدن.

گفتم من الان ۳۴ سالمه و۱۲ ساله ازدواج کردم و خودم هنوز بچه ندارم.ولی شروع کردم میام اینجا و کم کم دارم به بچه دارشدن فکر میکنم.مادر شدن حق شماست همونطور که حق خانم پدر من بود. و من هرگز حق نداشتم ایشون رو از داشتن فرزند محروم کنم...همونطور که من الان توی ذهنم هست که کم کم وقتی کارم سبک تر شد برای باردار شدن اقدام کنم و ته دلم این آرزو هست که روزی بچه داشته باشم،قطعا شما هم دل تون می خواد مادر بشید و این حق شماست.و بنظرم اگر بچه دار نشین یه روزی پشیمون میشین.

من الان خوشحالم که خانم پدرم بچه داره.البته پدرم بیشترین وقت اش رو برای اونها میگذاره که خوب درس بخونن و کلاس فلان برن و...ولی اگه نبودن قطعا خانم پدرمن شاد نبود.من ازدواج کردم و رفتم.یه روز هم برادرم ازدواج میکنه انشالله.اون بچه ها الان همه فکر و ذکر پدر من و خانومش هستن و این خوبه.سرشون گرمه...

من نمیگم بچه دار نشین .اصلا...این حق شماست و امیدوارم یه روزی باردار بشین

منظورم این بود که مراقب بچه های بزرگتر هم باشین.بهشون زمان بدین.باهاشون حرف بزنین و آماده شون کنین.که این وسط آسیب نبینن...

من الان و با دیدگاه امروزم کار پدرم و خانومشون رو صحیح میدونم.فقط زمان بیشتری به ما میدادن بهتر بود...

خوشحالم که سختی ها ازت آدم قوی ای ساخته.‌😍 روح مادرت هم قرین شادی باشه و مطمئنا بهت افتخار می‌کنن. 🌹 

اینم به خودم یاداوری میکنم شاید برای کسی مفید باشه، این دوست من الان بیشتر نسبت به مادرش دلگیره، چون مادرش در زمان زنده بودنش شاغل بوده و عملا اکثر اوقات خونه نبوده، همیشه میگه حسرت بوی نهار تازه خونه های دیگه منو اذیت میکرد. کاش اگر بچه داریم مراقب دلشون باشیم 😔 همیشه به من میگه تو زیاد دغدغه کار کردن داری در صورتی که بچه ها اولویت دارن 😔

ممنونم از لطف شما.من اونقدرها قوی نیستم.اتفاقا زود اشکم در میاد..

زندگی دوست شما به من خیلی شبیه هست.کاش با هم آشنا میشدیم.احتمالا هم رو درک میکنیم.مادر من هم زمانی که زنده بودن شاغل بودن.و خیلی برای ما وقت نداشتن ولی همون زمانی که خونه بودن خیلی خوب و مهربون بودن. من عاشق شون بودم.زندگی مون خیلی آروم بود.مادرم کلا خیلی آروم و کم حرف بودن...ولی من با کارکردن مادرم مشکلی نداشتم و خودمم الان کار میکنم.اصلا نمی تونم زندگی رو بدون کار تصور کنم...ولی راستش از بچه دار شدن میترسم.از اینکه خودمم زود بمیرم و همه این راه رو بچه ام بخواد بره.از اینکه نتونم خوب بزرگش کنم.از اینکه کسی نیست توی نگه داریش کمکم کنه خیلی می ترسم .سن ام بالاست ولی از اقدام کردن برای بارداری می ترسم

ولي من حس ميكنم مادر خيلي خوبي ميتوني باشي

نمیدونم من فک نمیکنم بتونم از پس همچین مسئولیتی بر بیام

شما به من لطف دارین  

خب منم شرط كرده بودم اما تغيير داديمش ....

خب استارتر که شرط نکرده چیزی

اگه کرده و کوتاه اومده الانم حق داره

ولی من ترس همسرش رو درک میکنم و در ضمن خودخواهیش رو چون خودش پدر شده و دیگع ببخشید چی چیه لق بقیه

عزیزم این حرفی که الان میگم شاید درکش برای شمایی که مادرت رو از دست دادی غیر ممکن باشه ولی من مادر دارم و همیشه تنهام گذاشته و فقط به منافع خودش فکر کرده. تازگی ها به دلایلی داره سعی می‌کنه جبران کنه و امیدوارم حل بشه مسائل چون من به دلیل فشارهای عصبی ای که بهم وارد کرده رماتیسم گرفتم، میخوام بدونی سختی برای همه هست، تنهایی و ترس از آینده برای همه هست، ولی نترس و بچه دار شو و ایشالا که سایه ات مستدام باشه بالای سر بچه ات، و بدون اینکه مادر نداری دلیل نمیشه اونایی که دارن هیچ مشکلی نداشته باشه و همشون کسی رو برای کمک و درد دل داشته باشن.... 😐 هیییچ وقت باطن زندگی خودت رو با ظاهر زندگی بقیه مقایسه نکن 😌 و بدون دنیا به من یکی یاد داد فقط باید از خدا کمک خواست

ممنونم.شما لطف دارید...من هم امیدوارم اونچه که صلاح تون هست براتون اتفاق بیافته.شما آدم بزرگی هستید که تونستید با دوتا بچه ای که مادر از دست دادن دوست بشید و میدونم برای اینکه اونها شما رو بپذیرن سختی زیادی متحمل شدید ومطمئنا خیر این کارتون رو در دنیا و آخرت خواهید دید.انشالله که کم کم و با حوصله و درایت تون بتونین نظر همه رو جلب کنید و به خواسته تون برسید و مادر بشید.و همگی در کنار هم زندگی شادی رو داشته باشید و خوشبخت باشید...

من باز هم از شما معذرت می خوام چون احساس میکنم شاید باعث ناراحتی یا ترس تون شدم.این فقط تجربه من بود و الزاما توی شرایط مشابه تکرار نمیشه. برای من روزهای سختی بود که گذشت.امیدوارم ناراحت تون نکرده باشم.شاید نباید چیزی میگفتم .ولی شاید نگاه کردن از دید اون بچه ها بتونه بهتون کمک کنه راحت تر باهاشون ارتباط برقرار کنین ....  

من كامل نخوندم بقيه مطالب رو اما منم موافق اين هستم كه شوهر استارتر ميترسه 

ممنونم.حق باشماست.فقط خداست که همیشه هست و میشه ازش کمک خواست.من کاملا حرف شما رو قبول دارم که خیلی از کسانی که والدین شون هستن و کنارشون ان ،خیلی حمایت شون نمیکنن و شاید زیاد تفاوتی با من نداشته باشن ولی خوب پذیرش این قضیه یه کم سخته . خصوصا زمانی که آدم مشکلی براش پیش میاد این چیزها براش پررنگ تر میشه و میبینه هیچ کسی نیست که بتونه روی کمکش حساب کنه.الان بعد این همه سال دیگه برام عادی شده ولی گاهی آدم از این همه تنهایی ناراحت میشه...من از همون سالها یاد گرفتم همیشه خودم باشمو منتظر کسی نمونم.خودم تلاش کنم وخدا رو شکر تا اینجا برای هر چیزی که خواستم جنگیدم و بهش رسیدم.از ازدواجم هم خیلی راضی ام و همسر خوبی دارم و اینها همه بخاطر لطف خداست.نمیگم زندگیم بدون مشکل هست ولی واقعیتش نسبت به اکثریت جامعه زندگی خوبی دارم و خوشبختم.خدا رو شکر...ولی ته وجودم این ترس همیشه هست و نمی تونم باهاش کنار بیام.ترس از اینکه بچه دارشم واتفاقی بیافته و اونم تنها بشه و بخواد این همه سختی رو بکشه.. این خیلی اذیتم میکنه.احمقانه اس ولی چه کنم   

نه من واقعا دوسش دارم اصلا اگر بهم میگفت مامان خیلی هم خوشحال میشدم ولی آون مادرش زنده است واسه همینم منو مثل دوستش میبینه