23سالمه چندین سال افسردگی گرفتم و از سال دوازدهم تجربی نتونستن ادامه بدم، شاگرد اول کلاس بودم درس به جونم وصل بود از اونایی که بهشون میگفتن خر خون. حالا که یکم بهتر شدم انگار از کما اومدم بیرون. اطرافیان مسخرم میکنن میگن برو خیاطی، حسابداری، آرایشگری یچی یاد بگیر دیگه از تو گذشته، در حالیکه اصلاً علاقه ندارم تمام نوجوونی و مدرسه مثل چی درس میخوندم تا یه رشتهٔ خوب بیارم. الآن موندم تو دوراهی خدایا چی کار کنم؟؟ دیگه کارم تمومه 😭😭 همهٔ آیندم نابود شد، میخوام از سال دیگه شروع کنم درسم رو ادامه بدم، ولی حرفا حرفا حرفا، تمسخر، مقایسه احساس عقب افتادگی ای کاش بمیرم
هنوز اول راهی و سنی نداره. اون چیزی که دوست داری انجام بده اصلا هم دیر نیس. بعد که شد بالای سی سالت پشیمون نشی بگی کاش انجام داده بودک
افسردگیت همین جوری بود یا اتفاقی افتاده
چشم بهم بزنی زمان میگذره ب حرف هیچ کسم گوش نکن کاری که دوسداری انجام بده ی پزشک ۲۵ساله با ۳۵ساله هیچ فرقی باهم ندارن مهم اون عنوانی که بدست میاری
سنی نداری دلت می خواد درس بخون دانشگاه حوزه حفظ قرآن هنر ولی دانشگاه رفتن هم تنها راه خوشبختی نیست
با تغذیه بدنت قوی کن روغن زیتون می خوری
اگه یکی مسخرت کرد تو دلت بگو خدا میبینه در درجه اول سلامتی جسم و روح مهمه زیاد به خودت فشار بیاری یه دکترایی بودن افسردگی گرفتن بعد از قبولی خودکشی کردن که چی از تمسخر ترسیدن شجاع باش البته کلی گفتم منظورم شما نبودید
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
57 ثانیه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز