سلام خواهش میکنم تا آخر بخونید من ۲۶ سالمه معلمم و مدیر مدرسه هستم سرم به کار خودم هست به فکر کار و تلاش و پیشرفت خودم هستم مستقل هستم برای خودم توی محیط بیرون یه شخصیتی دارم اما یه مادر دارم که زندگی رو به کامم تلخ کرده هر روز و هر شب کارش شده مقایسه من با دخترای فامیل که ازدواج کردن و بچه دارن و شما نمیدونید با چه ادبیاتی با من صحبت میکنه الفاظی به کار میبره که از خودم سیر میشم هزار بار به من میگه خاک تو سرت همش میگه باید با حرفای بقیه خودکشی کنیم چرا تو ازدواج نمیکنی اخیرا بابامو پر میکنه میندازه به جونم 😓
خب به نظر شما تقصیر منه وقتی خواستگار خوب ندارم ؟ چیکار کنم به نظرتون توی محیط کوچیک زندگی میکنیم هیچ راهی ندارم کارم به قرص اعصاب کشیده قرص میخورم سر کلاس خوابم میگیره نمیتونم تمرکز کنم کاری با من کرده منزوی شدم اعتماد به نفس ندارم همه میگن چرا آنقدر تو خودتی ساکتی خواهش میکنم راه حل بدید
