راستش از اول زندگیم بچه طلاق بودم ولی خب بهش عادت دارم اما این چیزی که منو اذیت میکنه اینکه بقیه فکر میکنن چون بچه طلاقم باید برام دلسوزی کنن ولی خب من واقعا اینجوری دوست ندارم زندگی کنم،بچه طلاق بودن به معنی بدبختی نیست ولی خب بدی های خودش رو داره مثلا با بابات میری بیرون میبینی همه چیزی میشه به مامان هاشون میگن ولی وقتی با مامانت میری بیرون میبینی همه به باهاشون چیزی میگن میدونی یک حس عجیبی داره مثل اینکه تو ناکافی باشی تو زندگیت...
نمیخوام واسم دلسوزی کنید ولی خب نظر شما چیه؟
نمیدونم ولا منم دوسداشتم جدا بشن مامان بابام اعصابم راحت تر بود
بچه ی طلاق بودن بهتر از بچه ی جنجال بودنه .
خیلیا باید پدر و مادرشون از هم جدا میشدن اما نشدن بچه ها تو محیط سمی بزرگ شدن .
بچه طلاق بودن بدی اش اینه که دیگه پشتیبان نداری کسی نیست راهنماییت کنه. بزار دلسوزی کنن اشکال نداره
خب منم مامانم فوت شده و ندارمش ،کاش جدا شده بودن حداقل هردو بودن
من همیشه میگم یعنی باید به دوستام بگم بچه طلاقم؟ کسایی که ۲ ساله باهاشون در ارتباطم چیزی درباره زندگیم نمیدونن
فقط ازت میخوام که دل پاکی داشته باشی
با تمام وجود درکت میکنم چون منم بچه ی طلاقم
منم بچه طلاق هستم. 15 سال پیش ازهم جداشدن. هرکدومشون برای خودشون ازدواج کردن. الان خونه هیچ کدومشون نمیرم. چاره ای نیست.
خوب تو که اینجوری هستی به کسی نگو بچه طلاقی. بعدشم بچه به زیر 18 سال میگن.
