بچه طلاق

راستش از اول زندگیم بچه طلاق بودم ولی خب بهش عادت دارم اما این چیزی که منو اذیت میکنه اینکه بقیه فکر میکنن چون بچه طلاقم باید برام دلسوزی کنن ولی خب من واقعا اینجوری دوست ندارم زندگی کنم،بچه طلاق بودن به معنی بدبختی نیست ولی خب بدی های خودش رو داره مثلا با بابات میری بیرون میبینی همه چیزی میشه به مامان هاشون میگن ولی وقتی با مامانت میری بیرون میبینی همه به باهاشون چیزی میگن میدونی یک حس عجیبی داره مثل اینکه تو ناکافی باشی تو زندگیت...

نمیخوام واسم دلسوزی کنید ولی خب نظر شما چیه؟