هر موقع پدرمو میبینم یاد حرفاش و کاراش قلبمو عذاب میده
.... مثلاً موقع عروسی من جهاز برام نخرید و در مقابل اصرار مادرم برای خرید جهیزیه برگشت گفت دخترو ولش کن بیا پولامون رو پس انداز کنیم برای ازدواج پسرمون که سریع تر ازدواج کنه برامون بچه بیاره
قلبم درد میگیره ۸ سال از اون موقع میگذره ولی نمیتونم ببخشم این یکی از کاراشه خیلی چیزای دیگه هس
حق داری. حتی یتیم ها و بی سرپرست ها رو کمک میکنن که بدون جهیزیه نره خونه بخت
پدری که خودش به بچش جهیزیه نده چه آدم ک***یه
سعی کن کمتر باهاش روبه رو بشی اینطوری برات بهتره
خوشبحالت حداقل ازدواج کردی
و تو خونه پدری نموندی
وای چقد منی منم دارم خودم جمع میکنم جهیزیه تازه منت اینکه وسیله ها تو خونشون هست و میزارن اصن ی حس خیلی بدیه کاش زودتر برم خونه خودم
قبل ازدواجم چون به شدت محدود بودم و تجربه ای نداشتم فک میکردم همه ی پدرها همینطورن و خیلی اذیت نمیشدم... بعد ازدواجم که توی هزارتا مشکل به حمایتش نیاز داشتم روز اول گفت اگه تو خونه شوهرت کتک زدن هم خونه ی من نیا جایی نداری... از اون روز به بعد فهمیدم پدر نیست کافره
ای بابا فهم پدر شما هم در همین حده خودتو ناراحت نکن سعی کن به زندگیت برسی و پیشرفت کنی و اگه میخوای عاقبت به خیر بشی همیشه احترام پدر و مادرتو نگه دار و اگه تونستی بهشون کمک هم بکن حتی اگه خوب نباشن
