۴۰ سالگی از نظر من میشه پختگی میشه رسیدن و ارزنده ترشدن آدمیزاد.چهل سالگی یعنی دونه های سفید توی موها.یعنی استارت افت پوست صورت و بدن.اما چهل سالگی یه چیزای دیگه ای هم داره بیشتر قدر داشته هامونو میدونیم چون با تجربه شدیم کمتر توی انفاقات مثه بید مجنون میلرزیم.از هیجانات جوانی و نوجوانی دور شدیم سلامت عقلمون کامل تره تصمیم هامون عاقلانه تره و دریک کلام چهل سالگی خود زندگیه و پای صحبت ۴۰ ساله ها آنقدر لذت بخشه که دلت گرم میشه و چایی ات سرد.