رمان بقولید 🌚🩵

همه دور سفره جمع شده بودن. من کنار سامی نشسته بودم و اهورا درست روبهروم، با همون لبخند مرموز همیشگی. انگار از یه چیزی مطمئن بود که من ازش بیخبر بودم.

مادرجون که همیشه یه ابهت خاصی داشت، آروم گلو صاف کرد و گفت: «خب عزیزای دلم، امشب یه شب خاصه. فروغ بعد سالها برگشته، همه خانواده دور هم جمعیم، و یه خبر خوش هست که میخوام با اجازه بزرگترها اعلام کنم.»

نگاهش چرخید سمت عمو. سامی کنارم بیقرار بود؛ انگار از قبل میدونست چه اتفاقی قراره بیفته.

مادرجون ادامه داد: «همونطور که میدونید، اهورا پسر میناست. پسری مؤدب، درسخون، و از خانوادهای محترم. چند وقتیه که با من درباره مهتاب حرف زده...»

لبم خشک شد. سامی کنارم دیگه نفس هم نمیکشید.

مادرجون مستقیم نگاه کرد به عمو: «سهراب، تو جای پدر مهتابی. من از طرف اهورا و خانوادهش میخوام که رسماً از مهتاب خواستگاری کنم. چی میگی؟»

سکوت مرگباری سالن رو فرا گرفت. صدای قاشقی که به بشقاب خورد، شبیه شلیک تیر بود. سامی آروم دستش رو از روی میز برداشت و گذاشت زیر میز روی زانوی من. فشار داد؛ نه از روی خشم، از روی التماس.

عمو نگاهش رو چرخوند سمت من. چشماش مهربون بودن، ولی جدی: «مهتاب جان، من نمیخوام به جات تصمیم بگیرم. اهورا جان هم که پسر خوبیه. تو خودت باید بگی. هر چی تو بگی، همون میشه.»

همه چشمها برگشت سمت من. اهورا لبخند زنان گفت: «مهتاب، میدونی که از بچگی دوست دارم. اجازه بده امشب جواب مثبت رو از لبات بشنوم...»

خواستم حرف بزنم، ولی صدام درنمیاومد. انگار کلمات توی گلوم گیر کرده بودن. نگاهم چرخید سمت سامی؛ صورتش رنگ پریده بود، ولی چشماش... چشماش پر از یه آتیش عجیبی بود. یه جور خشم و ترس و وابستگی که قاطی هم شده بودن.

اما یهو یه چیز دیگه توی نگاهش دیدم. یه چیزی فراتر از حسادت. انگار از چیزی عمیقتر از یه خواستگاری ساده میترسید.

مادرجون دوباره سرفهای کرد و گفت: «البته... یه موضوع دیگه هم هست که میخوام امشب بهش اشاره کنم.»

همه نگاهها برگشت سمتش. سامی دستم رو محکمتر فشرد.

مادرجون ادامه داد: «همونطور که میدونید، سالها پیش، یه اتفاق تلخ برای پدر و مادر مهتاب افتاد. خدا رحمتشون کنه. من همیشه ته دلم یه چیزی میگم ،میگم که شاید... شاید اون تصادف، یه تصادف ساده نبود.»

نفس توی سینهام حبس شد. سامی کنارم مثل سنگ خشک شده بود.

مادرجون نگاهش رو دوخت به یه نقطهی نامعلوم روی میز: «الآن وقتش نیست دربارهش حرف بزنیم. فقط خواستم بگم که بعضی چیزا، دیر یا زود، راهشون رو به روشنایی پیدا میکنن.»

اهورا لبخند مرموزی زد و زیرچشمی سامی رو نگاه کرد.

قلبم داشت میترکید. تصادف پدر و مادرم... یه تصادف ساده نبود؟ یعنی چی؟

سامی یهو از جاش بلند شد، همه جا خوردن.

—ببخشید یه لحظه...

و این بار، قبل از اینکه از در بره بیرون، یه نگاه بهم انداخت. نگاهی که توش یه

پیام گنگ بود: «نپرس. هنوز وقتش نرسیده.»

آله🥹😂

عهه

🥲😂

با صدای بریده بریده گفت و بدون اینکه به کسی نگاه کنه، از سالن زد بیرون. صدای باز و بسته شدن در حیاط رو شنیدم.

مادرجون اخم کرد: «چی شد؟ چرا سامی اینجوری...»

خاله مینا با کنایه گفت: «ولش کنید، میدونید که سامی همیشه یه جورایی به مهتاب وابسته بوده. عادت میکنه.»

ولی من دیگه به حرفش گوش نمیکردم. سرم گیج میرفت. اون جملهی مادرجون... «تصادف یه تصادف ساده نبود»... چه معنی میتونست داشته باشه؟ و چرا سامی اینقدر آشفته شد؟

مادرجون گفت: «مهتاب جان، منتظریم.»

نرگس که انگار از این سکوت لذت میبرد، گفت: «خب مهتاب، چی میگی؟ آره یا نه؟»

یه نفس عمیق کشیدم. قلبم داشت میترکید. از یه طرف عمو و اعتمادش، از یه طرف سامی که رفته بود و دلم پیشش بود، از اون طرف مادرجون و اهورا که منتظر جواب بودن... و حالا یه راز قدیمی هم که دوباره سرباز کرده بود.

بلند شدم. صدای صندلیام که روی سرامیک کشیده شد، سکوت رو شکست.

—ببخشید... من... یه لحظه...

بشقابم رو برداشتم و بدون اینکه به کسی نگاه کنم، از توی سالن زدم بیرون. صدای پچپچ پشت سرم بلند شد که «کجا میری؟» ولی اهمیت ندادم.

نگاه عمو رو حس کردم که با تعجب منو دنبال میکرد. ولی پامو گذاشتم روی غرورم.

رفتم توی حیاط.

سامی یه گوشه، تکیه داده بود به دیوار، با یه نخ سیگار بین انگشتاش. دود رو آروم میداد بیرون و به آسمون خیره بود. تا منو دید، سیگار رو پشتش قایم کرد.

—اینجا چیکار میکنی؟ برگرد تو.

صداش خسته بود. نه عصبانی، نه طلبکار. فقط... خسته. یه جور خستگی که انگار فقط از امشب نبود. انگار سالها این خستگی رو روی دوشش حمل میکرد.

رفتم نزدیکش. بشقاب شام رو آوردم جلو.

—شامت رو نخوردی. آوردم برات.

یه خندهی تلخ کرد و سر تکون داد.

—مهم نیس. اشتها ندارم.

—ولی من دارم. بشین کنارم، با هم میخوریم.

چشماش یه لحظه نرم شد. ولی یه چیزی پشتش بود. یه دیوار. یه حرف نزده. سیگار رو خورد کرد زمین و نشست کنار حوض کوچیک وسط حیاط.

منم نشستم کنارش. قاشق رو آوردم سمت دهنش، مثل وقتایی که بچه بودیم و مریض میشد و من به زور بهش غذا میدادم.

—ببین، بهت گفتم نمیخوام...

—سامی، دهنت رو باز کن. گشنته. میدونم.

اخم کرد، ولی یه لحظه شیطنت توی چشماش دوید. تکیه داد به لبه حوض و گفت:

—باشه، ولی یه شرط داره.

—چه شرطی؟

—باید خودت تا آخر غذامو بذاری دهنم.

قلبم یه تپش کم کرد. این شیطنت بچگونهش، منو برد به سالها پیش. اما این بار، یه فکر دیگه هم بود. اون روزا... ما بچه بودیم و خوشحال. اما حالا، یه سؤال بزرگ مثل سایه افتاده بود بینمون.

لبخند زدم و یه قاشق پر از زرشکپلو با مرغ بردم سمت دهنش.

—دهن باز کن ببینم، بچهی لجباز.

دهنش رو باز کرد و من قاشق رو گذاشتم توی دهنش. چشماش لحظهای بسته شدن. انگار این حرکت ساده، سنگینی کل اون مهمونی لعنتی رو از رو دوشش برداشته بود.

بعد یهو چشماش رو باز کرد و مستقیم توی چشمام نگاه کرد. دستش اومد و مچ دست منو گرفت، همون دستی که قاشق رو نگه داشته بود.

—مهتاب...

—جان؟

—قول بده هرچی شد، تو جواب مثبت ندی. قول بده هر جوری شده...

بعد مکث کرد. انگار میخواست یه چیزی بگه، ولی نمیتونست. گلوش رو صاف کرد و ادامه داد:

—بعضی چیزا هست که... که اگه بدونیشون، شاید دیگه هیچوقت نتونی با همون چشم قبلی بهم نگاه کنی. ولی قسم میخورم... هرچی بوده، هرچی هست... فقط برای محافظت از تو بوده.

نگاهش این بار فرق داشت. التماس نبود؛ یه اعتراف ضمنی بود. یه درخواست عمیق، از ته دل.

—قول بده که امشب ما با هم برمیگردیم خونه. فقط من و تو. و من... هر وقت وقتش رسید، همه چیز رو بهت میگم.

نسیم خنکی پیچید توی حیاط. از پنجره آشپزخونه، صدای خندهی اهورا میاومد که داشت با مادرجون شوخی میکرد. انگار مطمئن بود جواب مثبت رو میگیره.

من هنوز جواب سامی رو نداده بودم که...

یه دفعه، صدای شکستن یه شاخه از پشت دیوار حیاط بلند شد. سامی از جا پرید. منو پشت سرش قایم کرد و با چشماش تاریکی رو کاوید.

—کی اونجاست؟

سکوت.

بعد، صدای پایی که آروم از پشت دیوار دور میشد...

سامی برگشت سمتم، صورتش جدی و نگران.

—مهتاب... باید بریم تو. الان.

من هنوز گیج بودم. یکی داشت ما رو نگاه میکرد؟ حرفامون رو شنیده بود؟

و بدتر از اون، سامی چه رازی رو ازم پنهون کرده بود؟

عههه

بی نهایت نزدیک

دوست دارم