به کام دل 🧚🏼‍♀️❣️

تمام عشق منهای نگاه تو چه می ماند؟؟؟

فقط یک زن که روز و شب برایت شعر می خواند

فقط یک زن که مدتهاست تنها عاشق شهر است

فقط یک زن که خود را سهم دستان تو می داند

و این زن خوب می داند چگونه با نگاه خود

تمام شهر را ـ جز تو ـ به هر سازی برقصاند

و می داند چه آسان می تواند هر زمان،هر جا

دل مردان سنگی را به لبخندی بلرزاند

آن زمان که اولین شاعر
نخستین شعر را
بر سنگوارهای سخت
در دلِ غاری سرد نگاشت نمیدانست
کاشف شراب و آتش خواهد بود
در انتظار توام
تویی که خود
چشم انتظار منی
من که کاشفِ شرابم و آتش

مستی
شراب هفت ساله دارد
انگور هایش درخت تاکی
که زیر سایه اش به من گفتی:
“دوستت دارم”

آغوشی باش...
و مرا به اندازهی تمام اشتباهاتم بغل کن
بدون آنکه حرفی میانمان رد و بدل شود!
فقط نگاه باشد و نفس...
زندگی آنقدرها دوام نمیآورد
همین حالا هم دیر است...

خوشا به حالِ دلِ من
ڪه با حضورِ خودٺ،
به پادِشاهیِ در شهرِ عشـق منصوب اسٺ

من به آمار زمین مشکوکم تو چطور؟

اگر این سطح پر از آدمهاست

پس چرا این همه دلها تنهاست؟

بیخودی می گویند هیچ کس تنها نیست

چه کسی تنهانیست؟ همه از هم دورند

همه در جمع ولی تنهایند

من که در تردیدم تو چطور؟

[سهراب سپهرى]

میگفت: “هزار نفر را بوسیدهام تا بتوانم یک نفر را فراموش کنم” و من از اندوه پنهان آدمهایی که تن به بوسهی فراموشی او دادند، غمم گرفت ...

تا کی به تمنای وصال تو یگانه..

اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند... از گوشه ی بامی که پریدیم پریدیم...

یک روز
من هم به جای دوست داشتن
دوست داشته میشوم
کاش آن روز هم
پای تو در میان باشد....

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی ز بامی که برخواست مشکل نشیند..

دوستم داشته باش

جوری که دیگر

آرزویی

در دلم باقی نماند...

هَرچَند نِــــمیدانــَــم

خواب هایَت را با که شَریک میشَوی

اما هَنـــــــــــــــــــوز

شَـریک تَمـــــــــــــــــام بیخوابی های مــــــَــــن تـویـــــــــــــــی

نيمه شب زمزمه خالي چشم من و ماه

بی تو تنهايي لبريز و فرو خوردن آه

ماه من جای توخاليست من و پنجره ها

می نشينيم به پای هم و شعريست به راه

ساده ميگويم و از سادگيم دلگيرم

كه مرا سادگی و شيفتگی بود گناه

چكنم سخت دراين همهمه خاموش شدم

حرف ناگفته زياد است ميان دل و چاه

قسمت اين بود كه راه من از اين كوچه گذشت

و تو آغاز طلوعی پس از آن شام سياه

كاش اين ثانيه ها فرصت بيداری بود

ماه من از فلك ما بگذر گاه به گاه

همه تو را میبینند اما من احساسَت میکنم...

باید دل ببندم و نمانم
باید بخواهم و بگذرم
باید دلم پیش تو باشد و خودم نباشم
خودمانیم
چقدر سخت است دوست داشتنت