کلبه شعر ☘️✨

"در تمنـاے نگاهـت بیقـرارے مے ڪنم"

لحظـہ ها را عاشقانہ، سرشمارے میڪنم

مثـلِ آن ماهِ قشنـگے بـر شبستانِ دلم

باتو مَهرو تا سحر شب زندهدارے میڪنم

گر چه در اوجِ زمستانم، ولے محبوبِ دل

با تـو احساسِ قشنگِ، نوبهـارے میڪنم

رفتـے و آتـش زد هجـرانـت بـہ دل

تا سحرگاهان بـرایت، غمگسارے میڪنم

بے تـو شـب میخـانـہ شد مأواے من

از غمِ هجـرِ تـو زیبـا، میگسارے مے ڪنم

مثلِ یڪ رویای زیبا درشب و خواب منی

بهرِ دیدارت بہ شب ها بے قرارے میڪنم

مصرع ناقص من کاش که کامل می شد
شعر در وصف تو از سوی تو نازل می شد

شعر در شأن تو شرمنده به همراهم نیست
واژه در دست من آنگونه که می خواهم نیست

من که حیران تو حیران توام می دانم
نه فقط من که در این دایره سرگردانم

همه ی عالم و آدم به تو می اندیشد
شک ندارم که خدا هم به تو می اندیشد

در خدمتیم! مرد خطر خواستی اگر!

معجونی از جنون و هنر خواستی اگر!

در سینهام دلیست پر از داغ و غرق خون

این لاله را بچین! گلِسر خواستی اگر!

شبهای خسته این تو و این مرغ جان من!

خوابت گرفت و بالش پر خواستی اگر...

از آسمان میآورم و هدیه میکنم

جای چراغ خانه قمر خواستی اگر!

زیبایی تو را که نمیفهمد آینه!

از چشم من بخواه نظر خواستی اگر!

میگویم آنچه آینه دربارهات نگفت!

در من نظر کن آینهتر خواستی اگر!

تا شهر عشق هر غزلم صد قطار شد

شعری بخوان بلیط سفر خواستی اگر!

گفته بودی زود می آیم چه زودت دیر شد

کودک بیتاب دل با غصه ات درگیر شد

کاش دل بستن به هر آیینه ای دشوار بود

جان مستم با شکیب درد هجران پیر شد

با خیالت دوش دل با باد نجوا می نمود

جای آغوشت نگاهم غرق یک تصویر شد

تا سحر با شمع می گفتم حدیث درد را

رنگ من چون رنگ شب بازیچه ی اکسیر شد

باغ چون پژمرد از بی باغبانی گل نداد

بس که با هجران ماهت این جهان دلگیر شد

با خودم گفتم که دیگر عشق را حاشا کنم

حیف آخر پای دل بر آتشت زنجیر شد

گر که مشتاقی بدانی درد هجرانت چه کرد

لاله را بنگر اسیر داغ دامنگیر شد

کار من چون پت پت رنجور شمعی در سحر

گرم کار سوز و غم با ناله ی شبگیر شد

کاش می دادی به دستم شوکران فصل را

مرغ شبخوان در قفس از زنده ماندن سیر شد

من از ترس زمستان سمت آغوش تو میآیم

که باتو گل کند مفصلبهمفصل استخوانهایم

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

پرواز ِ مرا دیدی و پر باز نکردی

مرغ ِ سحر از سینه رمیدی، آواز نکردی

چون سایه به دنبال تو افتادمُ افسوس

حتی به نگاهی دل ِ من شاد نکردی

دور از تو و دنیای تو تنها و غریبم

رفتی و دمی حلقه ز در باز نکردی

چون عابر ِ هر روزه ، ز این کوچه گذشتی

یک دم تو به این خسته، نظر باز نکردی

در حسرت و امیدِ تماشای تو جان رفت

یک لحظه غمی هدیه به رُخسار نکردی

هرچند دلت سنگُ ز احساس تهی بود

اما تو بگو ، هیچ ز من یاد نکردی؟

با لَبَت پيمانه، هر شب

نو کُند؛ پيمانِ عشق

بوسهای زان لعل نوشين

روزیِ ما؛ کِی کُند؟

سختی ولی سنجیدنت را دوست دارم

فلسفه ای، فهمیدنت را دوست دارم

آرامشی، مثلِ هوایِ بعدِ باران

حسِ خوشِ بوییدنت را دوست دارم

مغرور و سنگینی ولی با لحن شیرین

من را "شما" نامیدَنت را دوست دارم

صدبار گفتم دوستت دارم ولی تو...

حتی همین نشنیدنت را دوست دارم

گاهی بپرس از دوستانت حال من را

گاهی همین پرسیدنت را دوست دارم

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست

میرسم با تو به خانه از خیابانی که نیست

چشم میدوزم به چشمت میشود آیا کمی

دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست

عشق جذاب ترین خلقت شیرین خداست

جرعه ای ناب که نوشیدن آن عین خطاست

طعم تلخی که دهد مزه شیرین عسل

مرگ تدریجی قلب است در آغوش اجل

شـــعر

با دردِ نبودنش که خو میکردم

با دیده تر به جاده رو میکردم

می آمد و خنجری به قلبم میزد

میرفت و دوباره من رفو میکردم.

- نیما یوشیج