کلبه شعر ☘️✨

دلم عشقی هوس کرده که با من همصدا باشد

بگویم" جان" و با نازش بگوید" بی بلا "باشد

دلم عشقی هوس کرده نباشد اهل بی مهری

که در دنیای طوفانی برایم ناخدا باشد

دلم عشقی هوس کرده شبیه آدم و حوا

نه من دلسرد شوم از او، نه او سر به هوا باشد

دلم عشقی هوس کرده بدون مرز و ممنوعه

که هر وقتی دلم تنگید در آغوشم رها باشد

دلم عشقی هوس کرده کمی سبزه کمی شیطان

که اسم کوچکش شاید برایم آشنا باشد

دلم عشقی هوس کرده شبیه عشق آن کودک

که تنها لذتش بازی میان بچه ها باشد

⤸ مشروط به چشمان تو این ترم قبولم ،

دانشکدهی ِ عشق و هنر ، خانهات اباد :)!💘🙆🏼♀ ⤹'

چایت را میخوری با دیگران ای بی وفا . .

میرسی بر ما سخن از قند خونت میزنی ؟

⌝ بر نمی گردی ولی من همچنان در شعرها

هی ردیفش میکنم این واژه «برگرد» را :))! 🙂🌱

تو شعر ِ مرا بپوش سرما نخوری ؛

من دکمهی این قافیه را میدوزم

به کسی که تنهات گذاشت بگــــــــــــــــو

این تو بودی که باختی نه مـــــــــــــــن!!!

من کسی رو از دست دادم که دوستم نداشت..!!!

اما تو کسی رو از دست دادی که عاشقت بود..

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست؛
که رقیبان نفهمند که تو منظور منی.

سعدی

قول دادم به ڪسے بعدِ تو عادت نڪنم

هر چه آید به سرم ، هیچ شڪایت نڪنم

عهد ڪردم ڪه اگر عشق تعارف ڪردند

به خودم لااقل این بار خیانت نڪنم

رفتن تلخ تو بد بود ولے باعث شد

ڪه دگر با احدے میل رفاقت نڪنم

رفتے از پیشم و آموختم این تجربه را

ڪه به هر شڪل گدایے محبت نڪنم

گفته بودم ڪه اگر عمر ڪفاف ام بدهد

پیش هر بے سر و پا عرض ارادت نڪنم

توبه ڪردم ڪه اگر قسمت من چیزے نیست

در به دست آورے اش جنگ و سماجت نڪنم

بهتر آن است چون از دست خودم دق نڪنم

آیه ے یأس شب و روز تلاوت نڪنم

وَ قسم خوردم اگر عشق به دادم نرسید

“خویش را شهره ے هر شهر و ولایت نڪنم”

بار الها اگر امروز چنین تنهایم

دلم آموخت ڪه بر خلق تو عادت نڪنم

پُشتِ چشمانت مرا جا میگذاری میروی

روی قلبِ عاشقم پا میگذاری میروی

بارِ دیگر خانه ام از عشق خالی میشود

این همه مهر و وفا را میگذاری میروی

چشم میبندی به روی چشمهای خیسِ من

چشمِ من میبارد امّا میگذاری میروی

بی بهانه مثلِ هر شب یادگارِ عشق را

پُشتِ باغِ آرزوها میگذاری میروی

بستہ ای بارِ سفر را کوله بارت حاضر است

ماندہ ام غمگین و تنها، میگذاری میروی

پیکرِ بی جانِ من بازیچه ای در دستِ توست

زخمِ کاری بر دلِ ما میگذاری میروی

قلبِ ویرانم برای ماندنت مُشتاق نیست

گر بیایی باز فردا میگذاری میروی

نگاهت می کنم خاموش و خاموشی زبان دارد

زبان عاشقان چشم است و چشم از دل نشان دارد

چه خواهش ها درین خاموشیِ گویاست نشنیدی؟

تو هم چیزی بگو چشم و دلت گوش و زبان دارد

نوشتم درد دلهایم ،همه گفتند عالی بود

ندانستند که درمانی ،برای زخم کاری بود

نوشتم درد دلهایم، شبیه شعر بر دفتر

ندانستند که هر شعرم، برایم یادگاری بود

نوشتم درد دلهایم، همه خواندند اما حیف

ندانستند که سوز من، همه ازغمگساری بود

نوشتم درد دلهایم ،همه گفتند شاعر شد

ندانستند که دلتنگی، دلیل بیقراری بود

نوشتم درد دلهایم ،گهی شاد و گهی غمگین

ندانستند که این خنده، فقط چهره نگاری بود

نوشتم درد دلهایم ،زدست روزگار بد

ندانستند که اشک چشم ،برایم برد باری بود

نوشتم درد دلهایم ،به شبها کنج یک خلوت

لقب سنگ صبورم داد،عجب شب زنده داری بود.

💥

مست و بیخود میشوم وقتی صدایم میکنی

از تعلّق هاے عالم چون جدایم میکنی

با تبحر هاے بی حدت گلم دریک نظر

با نگاهِ دلفریبت مبتلایم میکنی

در شبستانِ غمت شبها منم چشم انتظار

با وصال از بند هجرانت رهایم میکنی؟

با نگاه آتشینت می زنی بر دل شرر

نم نمک با شمع جانت آشنایم میکنی

درد با عاشق شدن در سینه ام گشته قرین

حتم دارم با رسیدن ها دوایم میکنی

در زمینِ بکر قلبم با تو می روید امید

دربهار سبز آغوشت که جایم میکنی

امتداد عمرمی ،باتو بقایم ممکن است

در قبال جان لقایت را عطایم میکنی؟🤍

C᭄❉্᭄

امروز پشتِ پنجره گلدان گذاشتم"

یک شاخه گل به یادِ تو در آن گذاشتم

ده ها غزل برای تو گفتم ،،،نیامدی

نامِ تو را طراوت و باران گذاشتم

آن یادگارِ عشق و قناری ِ زرد را

کنجِ قفس کنارِ شبستان گذاشتم

بغضم چکید و شانه ی گرمی نیافتم

سِکرِت ، عبوس ، سر به بیابان گذاشتم

تندیسِ خاطراتِ تو بر دل نهیب زد

اشعارِ تَر چکید و به دیوان گذاشتم

یادِ تو را به باد و به طوفان سپردم و

دل را به زیرِ پای خیابان گذاشتم

تا بفهمم چیست صدبار از خودم پرسیدمش

عشق آسان بود، اما من نمیفهمیدمش

دست او در دست من بود و دلش با این و آن

باز اگر یک جو پشیمان بود، میبخشیدمش

از تب غیرت ندیدم آتشی جانسوزتر

در کنارم بود و من با دیگران میدیدمش

هیچ عشقی از خیانت نیست ایمن، این بلا

تا نیامد بر سرم افسانه مینامیدمش

با دلم گفتم ببوسش تا فراموشش کنی

گفت اگر میخواستم آن روز میبوسیدمش

هر کسی به هَوایِ خود،
ماییم و هَوایِ تو