شماها چطوری با برادر کوچیکترتون رفتار میکنید؟
داداشم ۸ سالشه و من ۱۷
خیلی خیلی دوستش دارم یعنی اگه اون بدنیا نمیومد من الان احتمالا نبودم.
خیلی نسبت بهش احساس مسئولیت میکنم با اینکه مادر و پدرمون هم کم نمیزارن تو تربیت بچه ولی من حس میکنم که داداشم خیلی شدید شبیه بچگیای خودمه و صبح و شب مدام درحال تذکر دادن بهشم، که داد نزن، ندو، اذیت نکن، اینکارو نکن اونکارو نکن
خیلی هم شیطونه و حرف گوش نمیده ولی دل مهربونی داره اگه ببینه خیلی اذیت شدم حتی گریش میگیره ولی بلافاصله دوباره به کار اشتباهش ادامه میده
میدونم غر زدن تاثیری نداره اما باورکنید همه چیزو امتحان کردم، حرف زدن، توجه نکردن، ملایم بودن، ملایم نبودن، بیرون رفتن، همه چی ولی همچنان بی توجهه و دعوا و غر زدن شده روتینمون
وقتایی هم که سعی میکنم خودمو کنترل کنم و دهنمو ببندم عذاب وجدان میگیرم که دارم ولش میکنم و وقتی بزرگ شد حسرت اشتباهاتشو میخوره مثل من
حسرت رفتار های بد و نادرستش رو و چیز هایی که فکر میکرد مهم نیست و توجه نکرد و یاد نگرفت و بقیه و خودشو رو بخاطرش آزار داد
از طرفی هم خیلی اوقات خودمو اذیت میکنه و دیوونه شدم از دستش
من اصلا نمیدونم باید دقیقا چطوری رفتار کنم شماها هم اینطوری هستید؟ چطوری خودتونو کنترل میکنید؟ اصلا تو چه مواقعی باید خودمونو کنترل کنیم ؟
