من اینجا از نوازش نیز چون آزار، ترسانم
آری زندگی این است...
ز هوای دل، در پشتِ نگاهِ دیده ها ، من سخت لرزانم.
آری، زندگی این است...
می زنی لبخند و من از کینه ی قلب سیاهِ رهگذر ها ؛ بد بیمارم
آری زندگی این است...
شادی و غم در پی خورشید می رقصند ، تا شاید رِسَد ماهی ؛
حوضچه ی دنیا خشکیده است...
آری زندگی این است.
اون بیت اول شعر که گذاشتین و دیدم و اینو نوشتم
