سقط عمدی

از بس که نمیتونستم تصمیم بگیرم.خیلی دودل بودم.میرفتم تا مطب حتی سرم اینا هم میزدم بازم برمی گشتم خونه.نمیتونستم.ولی خوب متاسفانه خییییلی تنها بودم با هیچ کسی نمیتونستم صحبت کنم.از بس که همه از گرونی چاینا میگفتن استرس به دنیا آوردنش تو وجودم هزار برابر شده بود.

ولی اشتباه کردم.یعنی تو دنیا فقط واسه اون بچه جا نبود.

متاسفانه تو محیط کارم فقط من بچه دارم یدونه دلم میخواست دومی هم داشته باشم.ولی از بس از صبح تا غروب همش میگفتن مگه آدم عقلش کمه بچه بیاره و داره جنگ میشه و همه از گرسنگی میمیریم و خلاصه اینقدر گفتن دیگه به مرز جنون رسیدم.همش با خودم میگفتم اگر اینا بفهمن من باردارم چی میگن.فلانی بفهمه چی میگه .تازه بچه دوم میشد.خییییلی حالم بده بود.توخونه میخوابیدم یهو تمام تنم میلرزید از خواب میپریدم از بس استرس داشتم.یعنی بخاطر حرف دیگران که در مورد من چی بگن خودمو نابود کردم.راستش همسرم قبلاً اعتیاد داشته الان 7ساله ترک کرده.منم همین تو ذهنم بود.همش گفتم اگه دوباره شروع کنه چی؟اگه مسئولیت دوتا بچه بیفته کردن خودم چی؟خدا خودش تو قرآن گفته که شیطان شما رو از فقر میترسونه واقعا شیطان رفته بود تو جلدم.خدا منو ببخشه.دنیا جلو چشمم تیره و تار شده بود.

از همون داخل بیمارستان کلی دعا کردم که خدا کمکم کنه من هم هرجا تونستم بگم که کسی سقط عمدی نکنه.چون واقعا جز پشیمانی وبدبختی چیزی نداره.تورو خدا برام دعا کنید خدا از گناهم بگذره.چون نه تنها به اون بچه بلکه به خودم ظلم کردم.در حق خودم هم بدی کردم.خواهش میکنم هرکسی این پست رو میخونه برای دیگران تعریف کنه که چقدر این کار بده.

چیه چیز دیگه اینکه یاد گرفتم جلو کسی حرف های ناامید کننده نزنم.چون ممکنه اون طرف مقابل بخاطر حرفهای من صد تا بلا سر خودش بیاره.اتفاقی که برای من افتاد.

واقعا نا امید کردن دیگران هم خودش گناهه.

ممنونم.لطفا برام دعا کنید اول خدا سلامتی بده بعد هم عوض اون بچه یکی دیگه بهم بده.الان متنفرم از تمام اونایی که حرف های منفی میزدم ولز داشتن بچه بد میگفتن.واقعا زندگی بدون بچه مزه ای نداره.