بعدِ تو منظره ی کوچه ی مان فرق نکرد
پنجره، چهره ی من، سوزِ اذان فرق نکرد
سرِ هر پیچ که عمداً به تو برمی خوردم
سرخیِ صورت من از هیجان فرق نکرد
بعد تو مادرم از عشق مرا می ترساند!
حس من زیر قدم های زمان فرق نکرد
بی تو درگیرِ خیالاتِ پُر از درد شدم
روی بوم غزلم رنگِ خزان فرق نکرد
روز وُ شب، خوانده شدی در دلِ هر تصنیفی
بعد تو سوزِ قمر، لحنِ بنان فرق نکرد
مردی از جنس تو در قصه ی من مانده هنوز
سال ها رفت، ولی مردِ جوان فرق نکرد
هر چه می خواستم از شب به حقیقت پیوست
روز شد، چهره ی بی رحمِ جهان فرق نکرد
قایقی خواهم ساخت خواهم انداخت به آب،
دور خواهم شداز این خاک غریب ،که درآن هیچ کسی نیست که دربیشه عشق ،قهرمانان را بیدار کند
از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر ...یادگاری که دراین گنبد دوّار بماند
خیال خام پلنگ من به سمت ماه جهیدن بود
و ماه راز بلندایش به روی خاک کشیدن بود
پلنگ من دل مغرورم پرید و پنجه به خالی زد
که عشق ،ماه بلند من ورای دست رسیدن بود..
گدایان بهر روزی طفل خود را کور میخواهند
طبیبان جملگی مخلوق را رنجور میخواهند
گمانم مرده شویان راضی اند بر مردن مردم
بنازم مطربان کین خلق را مسرور میخواهند!
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز